สกุลหยางเคารพความคิดของนางยิ่งนัก ถ้อยคำที่ซูจ้านเอ่ยที่ตระกูลลั่วเมื่อวาน ช่างฟังแล้วแสนจะระคายหู
นางเป็นเพียงคนนอกยังรู้สึกเจ็บปวดใจ ไม่ต้องพูดถึงตัวเซวียหนิงเลย
มิน่าเล่าเมื่อคืนเซวียหนิงจึงไม่ได้นอนทั้งคืน หลังพูดคุยเรื่องในใจกับนางเสร็จ ตะเกียงในห้องก็สว่างอยู่ตลอดทั้งคืน มาวันนี้ใต้ตายังมีรอยคล้ำเขียวสองหย่อม
นางปวดใจยิ่งนัก กำมือเล็ก ๆ ของเซวียหนิงไว้ “ข้าก็ไม่คาดคิดว่าหลัวเหวินจวินจะเป็นคนเช่นนี้ หนิงหนิง เจ้าอย่าได้เก็บมาคิดให้ทุกข์ใจนักเลย”
เซวียหนิงเห็นขอบตาสกุลหยางแดงเรื่อ ก็ปลอบว่า “คุณน้ารับขวัญ อย่าได้กังวล ข้าไม่ได้ทุกข์ใจ ยินดีเสียด้วยซ้ำ”
สกุลหยางเอ่ยอย่างจนใจ “ไฉนจึงกลายเป็นยินดีไปได้เล่า”
เซวียหนิงยิ้มบาง “เรื่องบางเรื่องค้นพบก่อนแต่งงานย่อมดีกว่าค้นพบหลังแต่งงาน นี่สวรรค์กำลังช่วยข้าอยู่นะเจ้าคะ”
สกุลหยางถอนหายใจ ลูบหลังมือเย็นเฉียบของเซวียหนิง “พอเถิด เจ้ารีบกลับจวนโหวเสีย เมื่อคืนตากลมมามาก กลับไปพักผ่อนเร็วเข้า”
“คุณน้าอย่ากังวล หนิงหนิงไม่เป็นอะไรจริง ๆ ”
“ข้าทราบแล้ว เพียงแต่เรื่องของเจ้ากับท่านชายหลี่ จำไว้อย่าได้แพร่งพรายออกไป”
เซวียหนิงตอบรับ “อืม” แล้วขึ้นรถม้ากลับจวนโหว
เพิ่งก้าวเข้าจวนโหว ก็เห็นกระโปรงยาวสีเขียวหยกสะบัดผ่านไปในลานหิมะ
เป่าฉานรู้จักบ่าวรับใช้ของเจ้าของกระโปรงนั่น จึงร้อนใจกล่าว “คุณหนู นั่นคือจินจู”
เซวียหนิงเงยหน้ามอง เจ้าของกระโปรงยาวนั้นเดินลับตาไปไกลแล้ว เหลือเพียงแผ่นหลัง แต่มุ่งไปทางเรือนฝั่งรอง
“ที่แท้ก็เป็นนาง”
เป่าฉานกัดริมฝีปาก “ไฉนจึงเป็นคุณหนูรองได้เล่า”
เซวียหนิงกระตุกยิ้มมุมปาก “คงอยากจะแก้แค้นแทนพี่สาวกระมัง”