เข้ามาในบุเซี่ยนเซียนแล้ว สาวใช้สองสามนางก็รีบตามเข้ามาอย่างร้อนใจ
เห็นเซวียหนิงอยู่ในอ้อมกอดของหลี่ฉางเช่อ ต่างพากันสบตากันแวบหนึ่ง
"คุณชายหลี่ เหตุใดคุณหนูเซวียถึงได้มาที่นี่วันนี้เล่า ฮูหยินของเราและนายพลน้อยอยู่ที่ใด มิใช่บอกว่าไปที่ตระกูลลั่วแล้วหรือ"
หลี่ฉางเช่ออุ้มเซวียหนิงเข้าไปในห้องโถงด้านใน ใบหน้าไร้ความรู้สึก กำชับว่า "ไปต้มน้ำร้อน ต้มซุปขิง เตรียมเตาถ่าน"
บรรดาสาวใช้ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ทั้งยังเชื่อฟังคำของหลี่ฉางเช่อ ต่างแยกย้ายกันไปวุ่นวาย
หลี่ฉางเช่อวางนางลง ลูบไล้เกล็ดหิมะบนศีรษะนางเบาๆ ให้นางไปเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่อบอุ่นเสียก่อน
เซวียหนิงอ้าปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่กล้าเอื้อนเอ่ย ได้แต่ก้มหน้างุดเข้าไปในห้องด้านใน
ห้องด้านนอกและด้านในกั้นด้วยฉากบังตาฉากหนึ่ง นางล้วงหาในหีบเสื้อผ้า หยิบเสื้อคลุมสั้นสีเหลืองอ่อนตัวหนึ่งกับกระโปรงยาวสีเขียวอ่อนตัวหนึ่งออกมา
เมื่อครู่เกรงว่าจะถูกหลัวเหวินจวินกับซูจ้านทำให้โกรธจนสุดจะทน ตอนนี้บาดแผลตรงหัวใจจึงรู้สึกราวกับถูกกระชากจนปวดร้าว
นางกุมหน้าอก เกือบจะยืนไม่อยู่ ร่างกายซบพิงกับตู้เสื้อผ้า ใบหน้าซีดขาว
หลี่ฉางเช่อได้ยินความเคลื่อนไหวในห้องด้านใน "ต้องการให้ช่วยหรือไม่"
"ไม่... ไม่ต้อง" เซวียหนิงกัดริมฝีปาก ฝืนยืนกายขึ้น นางเป็นหญิงสาวที่ยังมิได้ออกเรือน จะให้เขาผู้เป็นชายใหญ่ช่วยนางเปลี่ยนเสื้อผ้าได้อย่างไร เดิมทีคิดจะเรียกสาวใช้เข้ามาสักคน คิดอีกทีก็ช่างเถิด "ข้าทำเองได้"
ไม่นานนัก ห้องหับหญิงงามที่มิได้กว้างขวางนี้ก็อบอุ่นไปด้วยไออุ่น
เซวียหนิงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เดินออกมาจากห้องด้านใน