มารดาของนางเป็นคนอ่อนโยนและว่านอนสอนง่ายยิ่งนัก แต่กลับกล้าหาญถึงเพียงนั้น ยอมตามบิดาไปยังชายแดนที่เต็มไปด้วยทรายสีเหลือง
นางรู้สึกจมูกชาแทบจะร้องไห้ ขอบตาแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย
เจียงซื่อคิดว่าเซวียหนิงกำลังคิดถึงบิดามารดา จึงปลอบนางว่า "เจ้าเก็บรักษาไว้เองก็ดี บัดนี้เจ้าก็เติบใหญ่แล้ว หากบิดามารดาของเจ้ารับรู้บนสวรรค์เห็นเจ้าใช้ชีวิตอย่างมีความสุข พวกท่านคงรู้สึกปลาบปลื้มยินดีอย่างแน่นอน"
เซวียหนิงตอบรับ "อืม" เสียงหนึ่ง แล้วนำสูติบัตรของตนใส่เข้าไปในแขนเสื้อ "ท่านแม่ ข้าจะกลับเรือนแล้วนะเจ้าคะ"
เจียงซื่อตอบ "ไปเถิด"
……
ศาลาหมิงเยว่
ลมหนาวพัดกระหน่ำ ปะทะกับบานหน้าต่าง ราวกับเสียงผีร้องไห้หมาหอน
ซูจ้านมีไข้สูงจนสับสนเลอะเลือน เนื้อตัวปวดเมื่อยไปทั้งร่าง ราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ภายใน
ม่อไป๋ยกยาต้มแก้ไข้ที่ปรุงเสร็จแล้วเข้ามาในห้อง รวบม่านเตียงขึ้นแล้วเรียก "ซื่อจื่อขอรับ—"
ซูจ้านฝันร้ายมาทั้งคืน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงนี้ ลืมตาขึ้นในทันที
ม่อไป๋สบเข้ากับแววตาที่แดงก่ำและดุดันของชายหนุ่ม หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ "ซื่อจื่อ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง"
แววตาที่ว่างเปล่าของซูจ้านค่อยๆ กลับมาจดจ่อ มองเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงคือม่อไป๋ แววตาคมกริบจึงอ่อนลง "ยามใดแล้ว"
ม่อไป๋ประคองเขาขึ้นมาให้พิงหมอนอิง "ยามเฉินแล้วขอรับ"
สมองของซูจ้านว่างเปล่าไปชั่วขณะหนึ่ง
เขาพิงอยู่กับหมอนอิง ใบหน้าซีดเซียว เหงื่อท่วมศีรษะ
ดูเหมือนจะยังคงจมอยู่ในฝันร้ายที่ยังไม่ทันจบนั้น
น่าประหลาดนักที่เขากลับฝันถึงเซวียหนิงที่แต่งงานเป็นภรรยาของเขา
นางยิ้มตาหยี มองเขาอย่างออดอ้อน
บางครั้งนั่งอยู่บนเตียงมีหลังคาของเขา บางครั้งกอดผ้าห่มนั่งอยู่บนเตียงนั่งในห้องโถงของเขา บางครั้งก็นั่งเย็บปักถักร้อยอยู่บนแท่นเตี้ยใต้หน้าต่างทิศใต้ ครู่เดียวนางก็นั่งอยู่ข้างเก้าอี้ตัวยาวที่ระเบียง มองไปยังประตูใหญ่ของศาลาหมิงเยว่อย่างน่าสงสาร