วันนี้ เซี่ยเหล่าไท่จวินให้คนไปเชิญหมอหลายสิบคนเข้าจวน แต่ก็ยังดูไม่ออกว่าจวิ้นจู่เป็นโรคอะไรกันแน่
สาวใช้ของจวิ้นจู่เอาแต่ร้องไห้บอกว่า จวิ้นจู่เริ่มมีอาการเหม่อลอยนับตั้งแต่วันที่ส่งตัวซูซีไป เกรงว่าคงถูกคำพูดของเซวียหนิงในวันนั้นทำให้ตกใจกลัว
เซวียหนิงพูดแต่คำขู่ว่าสวรรค์จะลงทัณฑ์ก็เท่านั้น
อีกทั้งเสียงฟ้าคำรามในฤดูหนาว ฝนตกหนักกระหน่ำ ก็ไม่ตรงตามเหตุผลปกติธรรมดา
จวิ้นจู่อยู่ที่ยงโจวซึ่งมีสี่ฤดูชัดเจนเช่นนั้นมาตลอดทั้งปี ย่อมไม่เคยชินกับสภาพอากาศของตงจิง
ในใจของเซี่ยเหล่าไท่จวินร้อนรนมากขึ้นเรื่อยๆ ในเมื่อทางตรงไม่ได้ผล ทำได้เพียงลองทางอ้อม ให้คนไปเชิญมหาจอมเวทผู้มีอิทธิฤทธิ์มาให้ซิ่วหนิงจวิ้นจู่ดูอาการ
ในวันที่มหาจอมเวทผู้นั้นเข้าวังมา เหลือบมองห้องหอของซิ่วหนิงจวิ้นจู่แวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า "จวิ้นจู่หาได้ป่วยไข้อันใดไม่ แต่ทรงถูกอัปมงคลรุกรานเข้าร่าง ที่บัดนี้มึนงงสิ้นสติไม่รู้เนื้อรู้ตัว ก็เพราะถูกผีร้ายทำร้าย"
เอ่ยเช่นนี้ สีหน้าของเซี่ยเหล่าไท่จวินก็พลันเครียดขรึม ถามว่า "ตกลงใครกันที่คิดร้ายต่อซิ่วหนิง"
มหาจอมเวทผู้นั้นกล่าวด้วยท่าทีลึกลับหยั่งยาก "ผู้ร้ายก็อยู่ในจวนโหวแห่งนี้ เหล่าไท่จวินหากฟังคำของอาตมา ย่อมให้นางคืนดีดังเดิมได้แน่"
เซี่ยเหล่าไท่จวินนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย สั่งให้คนไปเรียกทุกคนในจวนโหวมาชุมนุม
ครั้นเซวียหนิงมาถึงโถงวั่นโซ่ว บรรดาห้องต่างๆ ในจวนโหวก็มากันพร้อมหน้าแทบจะครบแล้ว
เนี่ยอีเหนียงเวลานี้รับหน้าที่เป็นผู้ดูแลจวน เจียงซื่อแกล้งป่วยไม่มา จึงเป็นนางที่คุมงานใหญ่ครั้งนี้