“ได้ยินว่าศพหญิงที่พบนั้นน่าสยดสยอง... เปลือยเปล่าทั้งตัว... ที่ลับยังถูกยัดเงินกระดาษจนเต็ม”
“นี่ก็มีหญิงสาวถูกฆ่าตายไปสี่ห้าคนแล้ว บางคนก็ถูกยัดเงินกระดาษ บางคนก็ถูกยัดเงินหยวนเป่า แล้วยังมีบางคนที่จุดซ่อนเร้นถูกยัดธูปเทียน พวกเจ้าว่า ฆาตกรร้ายผู้นั้นเป็นใครกัน เหตุใดจึงโหดร้ายต่อหญิงสาวเช่นนี้?”
“เรื่องนี้ต้องถามกรมอาญาดูแล้ว ได้ยินว่าท่านซูต้าเหรินแห่งกรมอาญาได้ติดตามสืบคดีนี้ด้วยตนเองมาโดยตลอด เชื่ออีกไม่นาน คดีคงจะกระจ่าง”
“จริงด้วย จริงด้วย ท่านซูต้าเหรินมีพรสวรรค์ในการสืบคดีเป็นเลิศ คงจะสืบตัวคนร้ายได้เร็ววัน”
“เราอย่าวิตกเกินไปเลย เพียงคอยดูแลเด็กๆ ในบ้านให้ดี อย่าปล่อยให้พวกนางออกมาเดินเที่ยวตามอำเภอใจ”
เซวียหนิงยืนเหม่ออยู่ตรงปากบันได ฮูหยินหยางดึงแขนของเซวียหนิง
“หนิงหนิง?”
เซวียหนิงได้สติ ยิ้มๆ “ฟังจนเพลินไปหน่อย”
ฮูหยินหยางฟังแล้วก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง คิ้วงามขมวดแน่น “ช่วงนี้ในเมืองหลวงไม่ค่อยสงบ กินอาหารกลางวันเสร็จแล้ว เราก็รีบกลับจวนกันเถิด”
เซวียหนิงพยักหน้า แล้วขึ้นไปบนห้องหรูชั้นสอง
กินข้าวเสร็จ เซวียหนิงสั่งขนมเหมยฮวาซูห่อกลับมาหนึ่งชุด
ออกจากฝานโหลว รถม้าสกุลลู่กลับถูกขวางไว้
ที่แท้เป็นเพราะสกุลเว่ยวันนี้ก็มาทานอาหารเช่นกัน หิมะตกหนักระหว่างทาง ล้อรถลื่นไถลไปชนเข้ากับรถของสกุลลู่โดยไม่ได้ตั้งใจ
ตอนนี้ก็กำลังตามคนจากโรงซ่อมรถม้ามาซ่อมล้ออยู่
“หนิงหนิง!”
เว่ยเจินเยี่ยนโบกมือให้เซวียหนิงอย่างร่าเริง
หิมะใหญ่โปรยปรายลงมา เซวียหนิงเปิดมุมหมวกคลุมหน้าขึ้นเล็กน้อย มองไปตามเสียง