ความกระวนกระวายไร้สาเหตุนั้นพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
ไม่รู้ด้วยจุดประสงค์ใด เขาไม่ได้คืนลูกแก้วนั้นกลับไป แต่กลับเก็บเข้ากลบไว้ในแขนเสื้อ
จากศาลาชีอวิ๋นมา ม่อไป๋ก็กลับมาได้จังหวะพอดี
“คนเล่า?”
“ฮูหยินกลับมาแล้วขอรับ”
“เซวียหนิงเล่า?”
ม่อไป๋ส่ายหน้า “มีเพียงฮูหยินที่กลับมา คุณหนูเซวียพักอยู่ที่จวนสกุลลู่ บอกว่าจะอยู่ต่ออีกสักสองสามวัน”
ซูจ้านหัวเราะเย็นชา “ทั้งแสร้งป่วย ทั้งอ้างญาติ ดูท่า ช่วงนี้นางจะใจกล้าขึ้นทุกวันเสียจริง”
ม่อไป๋ไม่เข้าใจความนัย เงยหน้าขึ้นมองนายของตน
ซูจ้านกลับไม่อธิบายอะไรมาก เดินเข้าห้องหนังสือไปโดยตรง
“จริงสิ—”
เพิ่งนั่งลง เขาก็เรียกม่อไป๋ที่กำลังจะเดินจากไปไว้เสียก่อน
ม่อไป๋หันกลับมา ในแววตาเต็มไปด้วยความฉงน
ซูจ้านคลี่สำนวนคดีออก ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “พรุ่งนี้ไปเชิญเถ้าแก่สื่อมาที่จวนสักหน่อย”
ม่อไป๋ก้มศีรษะน้อยลงตอบ “ขอรับ”
……
หลายวันที่อยู่จวนสกุลลู่ ไม่เห็นหน้าซูจ้าน เซวียหนิงก็ได้หลับสบายอยู่หลายคืน
แถมยังมีหมออาวุโสฝีมือฉกาจคอยฝังเข็มขจัดพิษที่ตกค้างในร่างกาย ร่างกายของนางจึงค่อยๆ กระชุ่มกระชวยขึ้นทุกวัน
บางครั้งบางคราวยังมีอารมณ์ดีพอ รับฟังเรื่องซุบซิบของจวนเซวียนอี้โหวได้
หลังจากที่เซี่ยเหล่าไท่จวินลงโทษซูซีอย่างหนัก ก็ได้ยินว่า ตอนนี้นางถูกปล่อยตัวกลับไปอยู่เรือนของตนเองแล้ว
เหตุผลไม่ใช่เพราะอะไรอื่น อายุของนางตอนนี้ชักจะน่าเกรงใจเข้าไปทุกที หากไม่แต่งออกเรือนอีก ก็จะกลายเป็นสาวแก่ทึนทึก
ไม่ว่าจวนโหวจะมีจุดประสงค์ใด ก็ต้องคิดหาหนทางส่งนางออกเรือนอย่างสมเกียรติให้จงได้
ด้วยเหตุนี้ ช่วงหลายวันมานี้ หลิวซื่อจึงยังคิดจะใช้ชื่อของเซวียหนิงเป็นข้ออ้าง มาที่จวนสกุลลู่เพื่อเยี่ยมเยียนติดต่อสัมพันธ์