ศาลบรรพชนสกุลซู เมฆมืดครึ้มก่อตัว พายุหิมะปนเปกับฝนละออง
เซวียหนิงได้ยินว่าเช้านี้เจียงซื่อไปสารภาพความผิดต่อหน้าเซี่ยเหล่าไท่จวินแล้ว ตอนบ่ายกลับไปที่สวนชิวสุ่ย นำสมุดบัญชี ป้ายเทียบ กับกุญแจไปส่งที่สวนหลี จากนั้นก็ไปที่ศาลบรรพชนอีก จนบัดนี้ก็ยังไม่ออกมา
นางกังวลว่าเจียงซื่อจะโศกเศร้า จึงไปด้วยตัวเอง
ซ่งมัวมัวรออยู่ด้านนอกศาลบรรพชน ขอบตาดำแดง พอเห็นเซวียหนิงมาก็สะอื้นเบาๆ “คุณหนู ท่านมาแล้ว”
เซวียหนิงถาม “หมานหมานล่ะ”
ซ่งมัวมัวตอบ “มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ถูกฮูหยินไกล่เกลี่ยให้กลับไปนอนแล้ว”
เซวียหนิงปลอบนางไปประโยคหนึ่ง “ข้าจะเข้าไปดู”
เมื่อเข้าไปในศาลบรรพชน ก็เห็นเพียงเจียงซื่อนั่งคุกเข่าอยู่บนเบาะสวดมนต์ มองป้ายวิญญาณของบรรพชนสกุลซูอย่างเหม่อลอย
เซวียหนิงค่อยๆ เดินเข้าไปข้างกาย นางนั่งลง
เจียงซื่อไม่ได้ร้องไห้ แต่ดวงตาค่อนข้างดำแดง คาดว่าน่าจะร้องไห้ไปแล้ว
นางหันมามองเห็นว่าเป็นเซวียหนิง มุมปากก็ยกยิ้มบางเบาอ่อนโยน
นางเป็นคนที่อ่อนโยนเช่นนี้มาโดยตลอด ตอนที่เพิ่งแต่งเข้าจวน ซูอี้หลี่ยังเคยชมว่าอ่อนโยนบริสุทธิ์ เป็นกุลสตรีสงบเสงี่ยมงดงาม
เมื่อพันเกี่ยวรักใคร่ นางชอบแกล้งแหย่จนหน้าของนางแดงก่ำ
ไม่ว่าจะบนเตียง หรือต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ สายตาที่เขามองดูนางนั้นเต็มไปด้วยความคุกคาม
ภายหลัง นางมีจานเอ๋อร์แล้ว บุรุษก็ยิ่งรักใคร่เอ็นดูนาง
หลังจากคลอดบุตรชาย บุรุษครึ่งปีไม่เคยแตะต้องนางอีก เกรงว่าร่างกายจะได้รับความเสียหาย
หลายปีต่อมา พวกนางถึงมีหมานหมาน
นางค่อยๆ ยุ่งวุ่นวายกับงานในจวน ส่วนเขาก็เข้ากรมโยธาธิการไปเป็นหยวนไว่หลาง งานราชการก็ยุ่งยากมากขึ้นเรื่อยๆ
ถ้อยคำสนิทสนมระหว่างสามีภรรยาก็ค่อยๆ น้อยลงเรื่อยๆ
เมื่อนางรู้ตัวอีกที ข้างกายเขาก็มีเนี่ยอีเหนียงแล้ว
เขากำลังจะรับนางเนี่ยเข้าจวน ก็กลัวว่านางจะหาเรื่องนางเนี่ย ยังตั้งกฎสามข้อตกลงกับนางอีกด้วย