เพิ่งจะหันตัวจะไปรายงานที่ศาลบรรพชนให้เจียงซื่อทราบ ก็เห็นเซวียหนิงถือกล่องอาหารเดินมา
“เรื่องของข้า ไม่ต้องให้อีเหนียงมาสนใจ”
เนี่ยซื่อหันกายมา สบตาดวงตายิ้มกริ่มของเซวียหนิง ความโกรธก็พลุ่งพล่าน “คุณหนูเซวียนี่ยังไม่ได้ออกเรือน หากไปงานตระกูลลั่วโดยไม่มีผู้ใหญ่ในบ้านไปเป็นเพื่อน ข่าวลือแพร่สะพัดออกไป ชื่อเสียงจะฟังไม่เพราะเอานะ”
เซวียหนิงยกยิ้มมุมปาก “ในเมื่อเป็นผู้ใหญ่ในบ้าน เช่นนั้นก็ยิ่งไม่ควรเวียนมาถึงเนี่ยอีเหนียง”
เนี่ยซื่อหน้าชาเย็น “ตอนนี้ข้าดูแลทั้งจวนโหวอยู่ หากข้าไม่ไปเป็นเพื่อนเจ้า แล้วใครจะกล้าไป”
เซวียหนิงยื่นกล่องอาหารให้ยายซ่ง พลางเอ่ยเสียงนุ่มนวล “ของสำหรับท่านแม่ น้ำแกงปลาที่ทำวันนี้”
กล่าวจบ จึงหันกายไปหาเนี่ยอีเหนียง ดวงตากลมใสเผยความใสซื่อและฉงน “หากข้าจำไม่ผิด หม่อมฉันแซ่เซวีย?”
เนี่ยซื่อตะลึง “เจ้ามายความว่าอย่างไร”
เซวียหนิงหัวเราะเสียงหนึ่ง ก่อนเอ่ยเนิบนาบ “อีเหนียงนี่ช่างโง่เขลานัก ข้าแซ่เซวีย แม่บุญธรรมที่รับรองคือเจียงซื่อ มิได้มีความเกี่ยวข้องกับคนแซ่เนี่ยแม้แต่น้อย หากจำเป็นต้องให้ผู้ใหญ่พาข้าไปเจรจาหมั้นหมายที่สกุลลั่ว ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ไม่มีทางเวียนมาถึงเนี่ยอีเหนียงเจ้าค่ะ”
สาวใช้รับใช้ใต้ชายคาพากันหัวเราะพรืด
พวกยายแก่ปัดกวาดก็เอามือป้องปากพลางชี้มือชี้ไม้ไปทางเนี่ยซื่อ
เนี่ยซื่อถูกเซวียหนิงพูดจากระทบกระแทกสองสามคำจนหน้าสลับเขียวแดง เห็นท่าทีพวกบ่าวที่ไม่เคารพนบนอบนางสักนิด ก็โกรธจนไม่รู้จะทำเช่นไรดี
นางเถียงสู้เซวียหนิงไม่ได้ อีกทั้งยังไม่เป็นที่ต้อนรับจากเจียงซื่อ