ซิ่วหนิงจวิ้นจู่เดินเซซวนมายืนตรงหน้าเซวียหนิง จับมือเล็กของเซวียหนิงดึงนางลุกจากเก้าอี้ "น้องสาวคนดี ข้ารับปากเจ้า ให้เจ้าเป็นอนุของซื่อจื่อก็ไม่ได้เชียวหรือ จริง ๆ เจ้าไม่จำเป็นต้องทำร้ายข้าถึงเพียงนี้... ตราบใดที่เจ้าชอบซื่อจื่อ ยินดีปฏิบัติต่อซื่อจื่ออย่างดี ข้าก็ยินดีรับเจ้า..."
นางพูดพลางดึงมือเซวียหนิง จู่ ๆ ร่างก็โน้มถอยไปด้านหลัง "น้องสาวเซวียหนิง เจ้า... เหตุใดเจ้าจึงยังผลักข้าอีก..."
"เซวียหนิง!" ซูจ้านพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว รับร่างบอบบางของซิ่วหนิงจวิ้นจู่ไว้ มือใหญ่ยื่นออกมา ผลักเซวียหนิงล้มลงกับพื้นคราหนึ่ง จากนั้นจึงก้มมองด้วยสีหน้ารังเกียจ "หญิงชั่วร้าย!"
เซวียหนิงตัวแข็งทื่อทรุดนั่งลงกับพื้น ในหัวเกิดเสียงดังอื้ออึงขึ้นมา
ชั่วพริบตาคล้ายย้อนกลับไปในชาติปางก่อน ในวันที่ซิ่วหนิงจวิ้นจู่แท้งบุตร
ซูจ้านก็มองนางด้วยความเย็นชารังเกียจเช่นเดียวกับวันนี้ หลังจากนั้นก็เตะเข้าเต็มอกทีหนึ่ง ซัดนางกระเด็นออกไปอย่างแรง
นางพุ่งเข้าไปหมายจะอธิบาย ก็ถูกเตะซ้ำอีกที
ภายหลังท้องน้อยก็เกิดความเจ็บปวดรวดร้าวขึ้นมา นางร่ำไห้จนสลบไป
พอลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง เป่าฉานบอกนางว่า ทารกในครรภ์ของนางนั้นไม่เหลือแล้ว
นางยกมือน้อยเย็นชืดของตนขึ้น ค่อย ๆ กดทับชายโครงซ้ายไว้
ในอกมีลมขุ่นข้นกดทับ กดจนนางหายใจไม่ออก
บาดแผลตรงหน้าอกของนางเดิมก็เพิ่งตกสะเก็ดได้ไม่นาน ถูกชายอกผลักอย่างแรงครานี้ ยามนี้ปวดแผลจนแทบทนไม่ไหว
บุญคุณช่วยชีวิตอะไรกัน ก็หาใช่แค่เพียงเรื่องตลกขบขันไม่