เหล่าฮูหยินทั้งหลายเพียงเห็นเซวียหนิงก้าวเข้ามาในโถงดอกไม้ ก็รู้สึกตาสว่างขึ้นทันที
ก่อนหน้านี้เพียงได้ยินว่าบุตรกำพร้าของอดีตแม่ทัพใหญ่เซวียพำนักอยู่ในจวนเซวียนอี้โหว ด้วยฐานะของพวกนางย่อมไม่มีโอกาสได้พบ
ไม่คาดคิดว่าวันนี้ได้พบ คุณหนูเซวียผู้นี้ช่างงดงามล่มเมืองไม่ต่างจากมารดาของนางในวัยสาวเลยจริงๆ
สกุลหยางยกยิ้มมุมปาก "ก็คือหนิงหนิงของข้าน้อยนี่เอง"
ทุกคนฉงน "ฮูหยินท่านนี้คือ——"
สกุลหยางไม่ถ่อมไม่โอหัง กล่าวยิ้มแย้ม "ข้าน้อยเป็นคุณน้าสะใภ้ของหนิงหนิง"
ที่แท้เป็นคุณน้าสะใภ้ มาเจรจาเรื่องสมรสแทนหลานสาวที่บ้านคู่หมั้นก็นับว่าสมควรแก่เหตุ
ทุกคนเพียงประหลาดใจที่ฮูหยินเจียงซื่อแห่งจวนโหวเหตุใดจึงไม่มา ทว่าก็เป็นเพียงข้อกังขาในใจ ไม่กล้าเอ่ยถามออกไป
ลั่วเหล่าไท่จวินเชื้อเชิญสกุลหยางนั่งลง หลายคนก็พูดคุยกันอย่างออกรส
เซวียหนิงเดินตามหลังสกุลหยางอย่างเงียบๆ เรียบร้อย
นางเป็นหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน ย่อมต้องรอให้ผู้ใหญ่พูดจบ หากถามนาง นางจึงจะตอบได้
แต่มองดูยามสองย่าที่ปรนนิบัติอยู่ในโถงดอกไม้ของตระกูลลั่วนี้ อีกทั้งท่าทียามพูดยิ้มของเหล่าฮูหยิน ก็รู้สึกได้ว่าระเบียบของตระกูลลั่วไม่ได้เคร่งครัดนัก ปลอดโปร่งอิสระกว่าจวนเซวียนอี้โหวมาก ในใจนางค่อนข้างพึงพอใจ
ผู้ใหญ่ถามอันใดนางก็ยิ้มแล้วตอบอันนั้น
เหล่าฮูหยินเหล่านั้นจึงพึงพอใจอย่างยิ่งกับท่าทีรู้จักมารยาทและรู้กาลเทศะของเซวียหนิง แอบส่งสายตาให้แก่ลั่วเหล่าไท่จวิน
หลานสะใภ้ที่ลั่วเหล่าไท่จวินเลือกด้วยตนเอง ในใจย่อมภาคภูมิ หางตาก็ยิ้มลึกขึ้นอีกหลายส่วน
เพียงแต่ไม่เห็นร่างของหลัวเหวินจวิน เซวียหนิงเงยหน้ามองหาไปครู่หนึ่งก็เลิกล้ม