น้ำเสียงบุรุษเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
แต่ละคำประหนึ่งมีดแหลม กรีดแทงลงกลางหัวใจนางอย่างแรง
นางยกมือกุมท้องน้อยที่ปวดร้าว เงยหน้าซีดเซียวขึ้น มองแผ่นหลังบุรุษที่ค่อยๆ ห่างไกลออกไป น้ำตาไหลรินดั่งสายฝน
ภาพเหตุการณ์พลันเปลี่ยนไปโดยไม่รู้สาเหตุ นางกลับมานอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียง
เป่าฉานแทบจะร้องไห้ตายอยู่ข้างกายนาง
“คุณหนู... ลูกในครรภ์ของท่าน... ก็จากไปแล้ว”
“อ... อะไรนะ?”
คำพูดของเป่าฉานทำให้นางรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง
ช่วงวันเหล่านั้น นางเพียงรู้สึกเบื่ออาหาร กินอะไรก็อยากจะอาเจียนออกมา
แล้วก็เพราะเซี่ยหนิงถังตั้งครรภ์ลูกของซูจ้าน นางจึงหวาดกลัวจนนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนทั้งคืน
นางคิดมาตลอดว่าร่างกายของตนมีปัญหา หารู้ไม่ว่านางเองก็มีลูกของซูจ้านเช่นกัน
เรื่องระหว่างสามีภรรยาของพวกเขามีน้อยมาก ไม่นานมานี้เอง เพราะบุรุษเมาสุรากลับมาโดยไม่รู้สึกตัว จึงเคยมีสักครั้งเดียว
ก็เพียงครั้งนั้นเอง...
นางเหม่อมองท้องน้อยที่แบนราบของตน
ชั่วขณะนั้น แม้แต่จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก
“คุณหนู ท่านฟื้นเถิด”
“คุณหนู ท่านคงกำลังฝันร้ายใช่หรือไม่?”
“ซื่อจื่อมาเยี่ยมท่านแล้ว ท่านรีบฟื้นเถิดนะ...”
เสียงของเป่าฉานดังใกล้บ้างไกลบ้าง
ในความฝันเซวียหนิงยังคงจ้องมองท้องของตน นางพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียง ไปมองกระโปรงตัวนั้นที่เปื้อนเลือดแขวนอยู่บนราว
นั่นคือลูกของนาง...
ลูกของนางที่ยังไม่ทันก่อร่าง กลับถูกพ่อผู้ให้กำเนิดเตะจนจากไป