อย่างไรก็ตาม ซูม่ายกลับมาจากจวนเก่า มิได้ตั้งใจซื้อของมาให้นางผู้เดียว แต่สาว ๆ ทุกเรือนต่างก็มี ถ้าหากนางไม่รับก็จะกลายเป็นเรื่องน่าเกลียด เซวียหนิงจึงได้คลี่ยิ้มอ่อนหวาน เอ่ยกับบุรุษตรงหน้าว่า "ขอบน้ำใจพี่สามเป็นอย่างยิ่งเจ้าค่ะ"
ซูม่ายถูกรอยยิ้มนั้นทำให้ตาพร่ามัว ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตอบ "ไม่ต้องขอบใจหรอก เอ็งชอบก็ดีแล้ว ถ้าใช้ดี ข้าที่เรือน...ยังมีอีก เดี๋ยวจะเอามาให้เจ้าทั้งหมด”
ลมหนาวหวีดหวิว เซวียหนิงกะพริบตากลมโตดำขลับ ฟังไม่ถนัดว่าบุรุษตรงหน้าพูดอะไร
ซูม่ายกลับหลุบตาลงเล็กน้อย "เอ่อ คือ...น้องอาหนิง พี่สามกลับก่อนแล้ว เจ้ารีบพักผ่อนเสียเถิด"
พูดจบ ร่างนั้นก็หมุนตัว หายลับไปจากตรงหน้านางราวกับกำลังหลบหนี
เป่าฉานกระดี๊กระด๊าเข้ามาใกล้ พอเห็นชัดเจนว่าตลับเครื่องหอมกระเบื้องเนื้อดีนั้น มีลวดลายบัวคู่ประสานงาที่วาดได้งดงามยิ่ง ก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม "คุณชายสามก็ช่างมีน้ำใจนัก ยังนึกถึงเอาของกำนัลมาฝากคุณหนูสักชิ้น ดีกว่าแม่คุณหนูสี่ไม่รู้กี่เท่า ล้วนเกิดจากท้องแม่เดียวกัน เหตุใดความแตกต่างระหว่างผู้คนจึงมากมายถึงเพียงนี้เล่า"
เซวียหนิงดึงสายตากลับมา สายตาจับจ้องที่ตลับกระเบื้องในมือ "นิสัยเขาทำอะไรก็รอบคอบเสมอมา จะลืมข้าได้อย่างไรกัน"
คนในตระกูลซูทั้งหมดที่ยังดีกับนางอยู่บ้าง นอกจากเจียงซื่อและซูหมานจากเรือนใหญ่แล้ว ก็มีเพียงซูม่ายเท่านั้น
ดูเหมือนเขาจะจริงใจเสมอมา ปฏิบัติต่อนางเยี่ยงน้องสาวแท้ ๆ
ถึงแม้ตัวเขาเองเมื่อเทียบกับพี่ชายทั้งสองแล้ว จะไร้ซึ่งความสามารถ ผิดหวังทั้งบู๊และบุ๋นก็ตาม