น้ำเสียงของเซวียหนิงราบเรียบยิ่ง "ไม่ต้องให้ซื่อจื่อมาสนใจข้าหรอก"
ความเย็นชาของนางทำให้ซูจ้านรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก เขาขมวดคิ้ว เตือนว่า "เซวียหนิง ข้าคือพี่ชายของเจ้านะ"
เซวียหนิงยิ้มซีดเผือด ในดวงตางดงามมีแต่ความสงบนิ่งไม่ไยดี "เรามิได้มีสายเลือดเดียวกัน เป็นเพียงพี่สาวน้องชายต่างสายเลือดเท่านั้น ข้าอยากเรียกอย่างไรก็เรียกอย่างนั้น ซื่อจื่อคงไม่ถึงกับไม่พอใจถึงขั้นจะผลักข้าอีกกระมัง"
มุมปากของซูจ้านกระตุกเล็กน้อย เขารู้ว่านางกำลังเสียดสีที่เขาไม่รู้จักยั้งคิดเมื่อวาน
บาดแผลของนางล้วนเกิดจากเขา เมื่อวานก็ปริแตกเพราะเขาอีก
ในใจเขาย่อมมีความรู้สึกผิดอยู่บ้างเล็กน้อย ดังนั้นวันนี้จึงนำยาดีมาให้โดยเฉพาะ เพื่อมาเยี่ยมนางและอยู่เป็นเพื่อนนาง
"เมื่อวานข้าทำไม่ดีกับเจ้า เจ้าก็ไม่ต้องพูดจายั่วโมโหข้าเช่นนี้ ยาพวกนี้ล้วนให้เจ้า บางตัวเป็นของล้ำค่าที่ในวังพระราชทานมา หาซื้อข้างนอกไม่ได้"
เขาคิดว่านางจะดีใจ จะซาบซึ้ง จะสุขใจ จะมีดวงตากลมโตใสกระจ่างเปียกชื้นจ้องมองเขาเหมือนเช่นเคย
แต่ตอนนี้ไม่มีเลยสักอย่าง นางนั่งเงียบๆ อยู่บนเตียง ไม่แม้แต่จะชายตามองเขา "ข้าจะนอนแล้ว หากซื่อจื่อยังมีสติอยู่บ้าง ก็อย่ามารบกวนข้าพักรักษาตัวอีกเลย"
เพราะอย่างไรเสีย บาดแผลนี้ก็ล้วนเกี่ยวข้องกับเขา
ในอกของซูจ้านเต็มไปด้วยความอึดอัดและหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
เขาขบกราม แผดเสียงต่ำว่า "เซวียหนิง เจ้าอย่าไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร"
คิ้วของเซวียหนิงขมวดแน่น หัวใจชาไปชั่วขณะ
แต่นางไม่พูดอะไร ไม่อยากเอ่ยปากกับซูจ้าน และไม่อยากเห็นหน้าเขา เพียงแต่หลับตาลงแน่น หวังให้เขาไปเสียเร็วๆ