ในใจของเซี่ยหนิงถังทุกข์ทรมานยิ่งนัก หล่อนร่ำไห้อย่างน่าเวทนา “ท่านพี่ซื่อจื่อ... ข้ารู้ว่าข้าผิดจริง ๆ แล้วเจ้าคะ... ข้าขอสาบานว่า หลังจากนี้ข้าจะไม่มีวันทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้อีกเป็นอันขาด... ท่านให้อภัยข้าสักครั้งเถิดนะเจ้าคะ... อีกอย่างข้าก็ทำไปเพื่อท่านพี่ซื่อจื่อแท้ ๆ ... ข้าก็แค่กลัวว่าเซวียหนิงจะแย่งท่านพี่ซื่อจื่อไปเท่านั้นเอง... หากท่านพี่ซื่อจื่อทำให้ข้ารู้สึกปลอดภัยมากพอ ข้าก็คงไม่ทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้หรอก”
ซูจ้านผลักประตูห้องออกอย่างแรง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง
เซี่ยหนิงถังเผยสีหน้ายินดี “ท่านพี่ซื่อจื่อ ในที่สุดท่านก็ยอมมาพบข้าแล้ว!”
ซูจ้านหัวเราะเย็นชา มองเซี่ยหนิงถังอย่างดูแคลนจากที่สูง “ข้าไม่ให้ความปลอดภัยแก่เจ้าตรงไหนกัน?”
เซี่ยหนิงถังพูดอย่างงอน ๆ “ท่านเคยบอกว่าจะรับเซวียหนิงเป็นอนุภรรยาของท่าน”
ซูจ้านขมวดคิ้ว “ก็แค่ให้นางเป็นอนุภรรยาเท่านั้น เจ้าจะยังเป็นเจิ้งชีของข้าเสมอไป ยังมีอะไรไม่พอใจอีก?”
เซี่ยหนิงถังตาแดงก่ำขึ้นมา “แต่ข้าชอบท่านพี่ซื่อจื่อด้วยใจจริง ไม่ยินยอมที่จะแบ่งปันกับหญิงอื่น ผู้ที่รักใครด้วยใจจริงย่อมไม่ยอมให้เขารับหญิงอื่นหรอก”
คำพูดของหญิงสาวเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ และฟังดูก็มีเหตุผล
ซูจ้านเม้มริมฝีปากด้วยความหงุดหงิดสับสน ชั่วขณะนั้นกลับไม่สามารถโต้แย้งนางได้
ในตอนนั้น เขารู้สึกต้องการเซวียหนิงขึ้นมาจริง ๆ
แม้แต่ในคืนต่อ ๆ มาหลายคืน เขายังฝันถึงการพลอดรักกับเซวียหนิงเสียด้วยซ้ำ
ในฝัน เขามิได้รังเกียจเซวียหนิงเลยแม้แต่น้อย กลับแทบอยากจะโอบรัดนางเสียจนจมหายเข้าไปในกระดูก แทบอยากจะกักขังนางไว้ใต้ร่าง แทบอยากจะจองจำนางไว้ข้างกายทุกยามทุกขณะ ถึงเพียงแค่นางชายตามองผู้อื่น เขาก็ยังอดมิได้ที่จะเดือดดาล