เรื่องที่เซวียหนิงกับหลัวเหวินจวินเจรจาวิวาห์ไม่สำเร็จ ถูกใครคนหนึ่งแพร่งพรายออกไปโดยไม่รู้ตัว
แม้นางจะมีใบหน้างดงามล่มเมือง แต่ครอบครัวที่รู้เรื่องต่างก็ได้ยินคำพูดโอหังไร้มารยาทของนางที่จวนสกุลลั่วในวันนั้น ยังไม่ทันได้แต่งงาน ก็มีเนื้อต้องตัวกับชายอื่นเสียแล้ว ดังนั้นตระกูลสูงศักดิ์ที่ยินดีรับนางเข้าประตูจึงมีไม่มากนัก
ซูชิงไม่เคยพลาดที่จะใช้เรื่องนี้เยาะเย้ยนาง บอกว่านางคือสินค้าที่ไม่มีใครต้องการ
ยังบอกอีกว่า ที่นางสามารถแต่งกับหลี่ฉางเช่อได้ ก็เพราะซิ่วหนิงจวิ้นจู่เอ่ยปากต่อหน้าซูจ้านเพียงคำเดียว
“เห็นหรือไม่ เจ้าอย่าได้หลงคิดฝันเฟื่องอีกเลย ท่านพี่ซื่อจื่อมีใจให้เพียงจวิ้นจู่เท่านั้น”
ตอนนั้นเซวียหนิงเดินออกมาจากสวนชิวสุ่ย พอดีพบกับซูชิงที่ทางเดินซึ่งกำลังไปหาซิ่วหนิงจวิ้นจู่
ได้ยินว่าซิ่วหนิงจวิ้นจู่ถูกสะกิดให้ตกใจ ตอนนี้พักอยู่ที่เรือนข้างศาลาหมิงเยว่ก็ยังไม่หายดี ทุกวันไม่กล้าออกไปพบผู้คน เวลาหลับต้องมีคนจุดตะเกียงเฝ้าตลอดคืน มิฉะนั้นแม้แต่ตายังไม่กล้าหลับ
ซูชิงกับต่งซื่อช่ำชองการประจบสอพลอที่สุด ไปที่เรือนของจวิ้นจู่ทุกวันเพื่อคลายความหวาดกลัวให้นาง
ยามนี้เจ้าขี้ข้าอย่างซูชิง กำลังจะไปเป็นวัวเป็นม้าให้ซิ่วหนิงจวิ้นจู่ ทว่ากลับกระหยิ่มยิ้มย่อง
ซูชิงยกยิ้มมุมปากอย่างได้ใจ “ข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่ เจ้าเป็นใบ้ไปแล้วหรือ?”
เซวียหนิงยิ้มเรียบเฉยไร้อารมณ์ เหลือบตามองซูชิงบางเบา “ท่านพี่อย่าลืมมาดื่มสุรามงคลของข้ากับคุณชายหลี่ด้วยเล่า”
ซูชิงถูกยั่วจนหน้าเขียวคล้ำ “อย่าคิดว่าเจ้าได้แต่งกับของดีอะไรเข้า เซวียหนิง ข้าจะบอกเจ้าให้นะ หากออกจากจวนเซวียนอี้โหวไปแล้ว เจ้าน่ะไร้ค่าเสียเปล่า แล้วคุณชายหลี่ของเจ้านั่นยิ่งไร้ค่าเข้าไปใหญ่!”