"คุณชาย ท่านดูนั่นสิ ผู้นั้นใช่คุณหนูรองสกุลเว่ยหรือไม่" มั่วหลีเอ่ยด้วยความดีใจ
วันนี้ซูอวี้ขี่ม้าออกจากเมืองไปส่งซูซี สวมเสื้อคลุมยาวสีดำตัวหนึ่ง ผมเต็มไปด้วยหิมะ
ขากลับเข้าเมืองก็บังเอิญเห็นเว่ยเจินเยี่ยนกำลังขึ้นรถม้าของจวนเซวียนอี้โหว
ม่านรถพลิ้วตามลม เผยให้เห็นใบหน้าสวยแบน่ารังเกียจของเซวียหนิงภายในรถม้า
ซูซีทำให้ขายหน้า ทำลายการแต่งงานกับสกุลลู่ ท่านย่าโกรธมาก ได้ส่งจดหมายไปถึงซูจ้านแล้ว ซูอวี้ก็กำลังอารมณ์เสียอยู่แล้ว ยังต้องส่งน้องสาวออกจากเมืองตงจิงด้วยตนเอง ซูซีดึงมือเขาร้องไห้อยู่เกือบครึ่งชั่วยาม จนตาบวมแดง ตอนนี้ในใจเขากำลังอัดแน่นด้วยโทสะ อยากจะฆ่าเซวียหนิงตัวหายนะปีศาจนี่เสียเหลือเกิน
เขาหัวเราะเยาะครั้งหนึ่ง รั้งม้าเอาไว้ หยุดอยู่ไม่ไกลนัก
รถม้าคันนั้นแล่นผ่านข้างกายเขาไป ทิ้งกลิ่นหอมลอยกรุ่นกับเสียงกระซิบของสาวน้อย
ม่านไหวตามลม เว่ยเจินเยี่ยนซึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าต่างรถ แก้มกลมระเรื่อ เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างครึ่งหนึ่งก็ชวนหลงใหลแล้ว
มั่วหลีผู้ติดตามข้างหลังก็เอ่ยว่า "เหล่าไท่จวินทรงมีพระประสงค์จะสานสัมพันธ์กับสกุลเว่ย ผู้ที่ให้คุณชายดูตัวก็คือคุณหนูเว่ยคนนี้ ข้าน้อยเห็นว่า ถึงแม้หน้าตาของคุณหนูเว่ยจะไม่สู้คุณหนูเซวีย แต่ก็เป็นหญิงงามที่รู้หนังสือและมีมารยาท ในงานเลี้ยงรับรองเป็นสมาชิกครอบครัวครั้งที่แล้ว คุณหนูเว่ยยังแอบมองคุณชายอยู่หลายครั้ง คิดว่าคงจะมีใจให้คุณชายเช่นกัน"
ซูอวี้ลูบแส้ม้าหนังกวางในมือ หัวเราะเยาะอย่างรำคาญ "จะเอ่ยถึงไอ้อับโชคนั่นทำไม"
มั่วหลีมองสีหน้าซูอวี้ไม่ค่อยจะออก แต่ว่าเขาติดตามซูอวี้มาตั้งแต่เล็ก ก็รู้ดีว่าตอนนี้ซูอวี้กำลังอารมณ์ไม่ดีเลย เพราะอย่างไรเสียคุณหนูใหญ่ก็เป็นน้องสาวร่วมมารดาแท้ ๆ เมื่อวานกลับเพราะคำพูดไม่เป็นมงคลไม่กี่ประโยคของเซวียหนิง การแต่งงานกับสกุลลู่ก็สูญไป แล้วยังถูกส่งกลับไปที่จวนเก่าหย่งโจว หากไม่ใช่เพราะเหล่าไท่จวินกับฮูหยินเจียงช่วยกอบกู้ไว้อย่างเต็มที่ เกรงว่าข่าวอื้อฉาวเรื่องตั้งครรภ์คงถูกแพร่งพรายออกไปแล้ว เมื่อถึงเวลานั้น เกียรติยศของจวนเซวียนอี้โหวก็คงหมดสิ้น