สาวใช้ถือผ้าเช็ดหน้ายืนงงอยู่ข้างๆ ต่งซื่อตวาดไล่นางออกไป แล้วนั่งลงข้างกายบุตรสาว สายตาเปี่ยมด้วยความสงสารจับจ้องไปยังกระโปรงที่เปื้อนเลือดของนาง
ซูชิงร้องไห้จนตาบวม “ท่านแม่... ลูกเจ็บเหลือเกิน...”
ต่งซื่อเลิกชายกระโปรงของนางขึ้น มองดูบาดแผลที่เห็นแล้วแทบทนดูไม่ได้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น “ยายเฒ่านั่นใจร้ายเกินไปแล้ว เจ้าเป็นถึงหลานสาวแท้ๆ ของสกุลซู นางไม่กลัวจะตีเจ้าจนเสียคนหรืออย่างไร”
ซูชิงกัดริมฝีปาก ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจและโกรธแค้น
นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ล้วนเป็นเพราะเซวียหนิงคอยยุยงอยู่ข้างๆ ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาเป็นระลอก
“หากไม่ใช่เซวียหนิง ลูกจะถูกตีจนเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร ท่านแม่ ท่านต้องแก้แค้นให้ลูกนะ!”
ต่งซื่อถอนหายใจ “เจ้าอย่าเอาแต่ร้องไห้ ลองคิดถึงความผิดของตัวเองบ้าง”
ซูชิงไม่รู้สำนึกผิด เชิดคางขึ้นกล่าว “ข้าจะมีความผิดอันใดได้ ก็โทษเจียงซื่อ โทษเซวียหนิง อีนังสารเลวสองคนนั่นเหมือนกันนัก น่าชังน่าคลื่นไส้!”
ในดวงตาของซูชิงลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธ ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น “วันนี้ข้าเห็นเซวียหนิงหัวเราะอยู่ในห้องอุ่น! นางกำลังเยาะเย้ยข้า!”
ต่งซื่อพูดอย่างขัดใจ “เจ้าก็เป็นถึงคุณหนูแห่งจวนโหว เหตุใดต้องหาเรื่องหญิงนอกสกุลอยู่ร่ำไป นางเดี๋ยวนี้ก็โตแล้ว อีกไม่นานก็ต้องแต่งออกไป สุดท้ายพวกเจ้าก็มีความผูกพันที่เติบโตมาด้วยกัน หากนางแต่งดี มีเรื่องในภายหน้าก็ยังช่วยเจ้าได้บ้าง ทำอะไรให้เหลือทางไว้บ้าง ภายหลังจะได้พบหน้ากันได้อีก เหตุผลนี้ง่ายๆ เจ้าไม่เข้าใจหรือ”