ได้ยินคุณชายของนางพูดอีกครั้งว่า “หากท่านไม่ตกลง ข้าก็จะแต่งงานกับเซวียหนิงอยู่ดี ส่วนลูกชายของท่าน และตัวท่าน สิ่งที่พวกท่านต้องการทั้งหมด ข้าจะไม่ให้แม้แต่สิ่งเดียว ตอนนี้ข้ายังพอมีความอดทนมาเจรจาเงื่อนไขกับพวกท่านอยู่ พวกท่านถอยหลังสักก้าวจะดีกว่า เช่นนั้นแล้ว เราต่างก็จะได้ในสิ่งที่ต้องการ”
“หลี่ฉางเช่อ!”
เหวินเสียนโกรธจัดจนไฟลุกโชน จู่ ๆ ก็เงื้อฝ่ามือขึ้น
หลี่ฉางเช่อยกมือขึ้นจับข้อมือนางเอาไว้ ในแววตาไร้ซึ่งระลอกคลื่นสะเทือนใด ๆ มีเพียงความเย็นชาดุดันที่น่าหวาดกลัว
เหวินเสียนโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แต่นางก็เข้าใจดีว่าบุตรชายของตนนั้นมีความสามารถมากเพียงใด
แม้ในใจจะเกลียดชังเขายิ่งนัก ที่เขาเหนือไปกว่าหลินเอ๋อร์ของนางถึงร้อยเท่า แต่นางก็จนใจไร้หนทาง!
"เจ้า——"
พูดคำว่าเจ้าค้างอยู่นาน ก็ไม่อาจต่อเป็นประโยคใดได้
หลี่ฉางเช่อกลั้นความเจ็บปวดร้าวรานในอก ปัดมือของนางออก "ตกลงตามนี้ก็แล้วกัน"
"เดี๋ยวก่อน——" เหวินเสียนเรียกเขาไว้ กัดฟันกรอดแล้วเอ่ย "หากเจ้าคิดจะแต่งกับสตรีที่ชื่อเซวียหนิง เช่นนั้นยังมีอีกเรื่องที่ต้องทำ"
หลี่ฉางเช่อหันกลับมา "อืม"
เหวินเสียนกล่าว "พรุ่งนี้เจ้าจงไปบอกกับเยียนหรานด้วยปากของเจ้าเอง ว่าเจ้ากับนางไม่มีทางเป็นไปได้ นางจะต้องแต่งงานกับหลินเอ๋อร์ของข้าในภายหน้า"
หลี่ฉางหลิ่นรู้สึกกระอักกระอ่วน “ท่านแม่... อย่าได้กล่าวอีกเลย เหยียนหรานจวิ้นจู่หาได้ทรงโปรดลูกไม่”
เหวินเสียนพูดด้วยความเกลียดชัง “หากไม่ใช่เพราะมันเข้าไปยั่วยวน เหยียนหรานจวิ้นจู่จะไปหลงรักมันได้อย่างไร? ข้าได้ตกลงกับฉางกงจู่ไว้นานแล้วว่าจะให้เจ้าแต่งงานกับเหยียนหรานจวิ้นจู่ ไม่คิดเลยว่าแค่ไปส่งของที่จวนองค์หญิงใหญ่เพียงไม่กี่ครั้ง มันก็ทำให้จวิ้นจู่คิดถึงแต่เรื่องของมัน หลินเอ๋อร์ มันกำลังแย่งชิงของของเจ้า”