กลับถึงจวนเจิ้นกั๋วโหว
ฝูเซิงเดินลัดเลาะมาตลอดทาง ก้าวยาวๆ เข้าสู่จั๋วอิงเก๋อ
เมื่อวานฮูหยินเหวินเข้าเมืองตงจิง ตอนนี้นางพักอยู่ที่เรือนหลักของจวนโหวแล้ว
เพียงแต่ตอนที่ฮูหยินเหวินมา นางพาคุณชายใหญ่มาด้วย
หมิงหัวถังที่สองแม่ลูกอาศัย เป็นลานเรือนที่ใหญ่ที่สุด หรูหราฟุ่มเฟือยที่สุดในจวนโหวทั้งหมด
ส่วนจั๋วอิงเก๋อของคุณชาย กลับตั้งอยู่ในที่ที่ห่างไกลจากฮูหยินที่สุด
ลานเรือนนั้นเป็นที่ที่ฮูหยินเหวินเลือกให้คุณชายด้วยตนเอง หัวหน้าครอบครัวเคยคัดค้าน แต่ก็ไร้ผล
เมื่อก่อนเขาไม่เข้าใจ เหตุใดมารดาผู้หนึ่งจึงใจร้ายกับบุตรชายแท้ๆ ของตัวเองได้ถึงเพียงนี้ แต่ตอนนี้กลับชินเสียแล้ว
ฮูหยินเหวินรังเกียจคุณชาย ถึงขั้นที่แม้แต่มองคุณชายเพียงแวบเดียวก็รู้สึกขยะแขยง
ที่จั๋วอิงเก๋อเขาไม่พบผู้ใด จึงเดาว่าคุณชายคงไปหมิงหัวถังแล้ว
ในใจพลันเกิดความกังวลขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ เขาหมุนตัวแล้วมุ่งหน้าไปยังหมิงหัวถัง
สมจริงดังคาด พอเข้าไปในหมิงหัวถัง ก็เห็นในลานเรือนที่หิมะโปรยปราย คุณชายยืนตัวตรง แต่กลับถูกฮูหยินเหวินซึ่งมีสีหน้ายิ่งนัก เฆี่ยนเข้าอย่างแรงสองแส้
“เจ้าจะแต่งงาน ข้าไม่ห้ามเจ้า แต่เจ้าไม่ควรทำทุกสิ่งทุกอย่างล้ำหน้าพี่ชายเจ้าไปหมด!”
หลี่ฉางเช่อมุมปากเม้มเล็กน้อย ร่างโคลงเคลงเล็กน้อย แล้วก็ยืนนิ่งได้อย่างรวดเร็ว เพียงแต่เสื้อผ้าด้านหน้าถูกแส้ยาวที่มีเงี่ยง เฆี่ยนอย่างแรงจนเกิดรอยแดงหลายรอย
แส้ของจวนเจิ้นกั๋วโหว มีเงี่ยงเหล็ก ใช้ฟาดอย่างร้ายกาจและอาฆาต