ซูหมานโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ อยากออกหน้าแทนนางใจจะขาด
แต่พวกนางสองสาวอ่อนแอ แค่ก้าวเท้าออกจากจวนก็ยากนักหนา อย่าว่าแต่ไปหาหลัวเหวินจวินเพื่อล้างแค้นเลย
“ข้าจะไปตามหาท่านพี่!”
เซวียหนิงคว้ามือนางไว้ “หมานหมาน ข้ายอมแบกรับชื่อเสียดีกว่า ไม่ขอให้ท่านพี่ของเจ้าออกหน้าแก้แค้นให้ข้าหรอก”
ซูหมานสวมกอดนาง แล้วร้องไห้ด้วยความโศกเศร้า “แต่หนิงหนิง... เจ้าแต่งเข้าตระกูลหลี่แบบนี้ ถึงคุณชายหลี่จะเป็นแค่จวีจื่อผู้ยากจน แต่หากเขาชิงชังเจ้าขึ้นมาจะทำอย่างไร... หากครอบครัวเขาไม่ยอมรับเจ้าขึ้นมาจะทำอย่างไร”
เซวียหนิงยิ้มพลางตอบ “ไม่เป็นไรดอก”
ต่อให้เขาชิงชังนางเพราะเรื่องนี้ นางก็จะไม่ทุกข์ใจ
อย่างไรเสียพวกเขาก็แค่แต่งงานหลอกๆ เท่านั้น ที่คุณชายหลี่ยอมใช้การแต่งงานช่วยนางให้หนีจากซูจ้านได้ นางก็รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนักแล้ว
ยังดีที่ไม่กี่วันให้หลัง หลัวเหวินจวินก็ถูกคนหักขาทั้งสองข้าง แถมยังถูกทุบฟันในปากแตกหมด สลบอยู่ตรอก เมื่อมีคนไปพบเข้า ก็เห็นผ้าขาวบนอกเขาเขียนอักษรโตว่า “จงใจปล่อยข่าวลือ ถูกถอนฟันเป็นบทลงโทษ” เป็นบัณฑิตผู้มีอนาคตสดใส เมื่อกลับถูกหักขาเสียแล้ว ใครจะรู้ว่าชุนเหวยครานี้จะยังได้เข้าสอบหรือไม่
ในตงจิงคำร่ำลือเกี่ยวกับนางจึงค่อยๆ ซาลง เพียงแต่สาวสูงศักดิ์ทั้งหลายก็ยังไม่ยอมคบค้าสมาคมกับนาง พากันไปอยู่ที่เรือนของซิ่วหนิงจวิ้นจู่เสียหมด
เซวียหนิงไม่ชอบงานรื่นเริงพวกนั้น สำหรับนางแล้ว งานวิวาห์ครั้งนี้ยิ่งเงียบเหงาเท่าใดก็ยิ่งดี เกรงว่าจะมีคนไม่หวังดีมาย่ำยีเรื่องดี ๆ ของนาง
คุณชายหลี่ให้ฝูเซิงปีนกำแพงมาส่งจดหมายให้ ว่าทางครอบครัวของเขาส่งข่าวตอบกลับมาแล้ว
บิดาของเขาตอบรับงานวิวาห์นี้แล้ว เพียงแต่ตัวมิได้อยู่ที่ตงจิง พิธีสามสารหกขั้นจึงให้เขาจัดการด้วยตนเอง