ตอนขึ้นเขารู้สึกว่าเดินช้ามาก เห็นอะไรก็แปลกตาไปหมด
แต่พอตอนลงเขา ทุกคนมุ่งตรงมาบ้านเย่ชู ใช้เวลาแค่สิบกว่านาทีก็มาถึง ได้สัมผัสประสิทธิภาพของการลงเขาแบบเต็ม ๆ เลยทีเดียว
ทุกคนเห็นประตูรั้วเปิดกว้าง อ้าปากเตรียมจะเรียกเย่ชู
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงห่านร้องอึกทึกอยู่ในลานบ้าน หรือจะมีใครเผลอเดินเข้ามาแล้วโดนห่านไล่อีกแล้ว?
ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว เขย่งปลายเท้าชะโงกมองเข้าไปในลาน
เห็นคนมาเพิ่มอีกหลายคนในลานบ้าน บ้างล้างจาน บ้างเด็ดผัก บ้างปอกมันฝรั่ง ต่างคนต่างทำงานของตัวเอง
กลางลานมีเตาฟืนขนาดใหญ่ คนคนหนึ่งกำลังจุดไฟจนควันโขมง
ข้าง ๆ มีคนกำลังทำท่าจะเชือดไก่ แต่เงื้อมืออยู่นานก็ยังลงมีดไม่สักที
เสียงห่านที่ได้ยินไม่ได้เกิดจากใครถูกห่านไล่ แต่เป็นห่านตัวใหญ่กำลังกดห่านตัวรุ่นที่ยังโตไม่เต็มวัยไว้กับพื้น แล้วจิกจนมันร้องครางไม่หยุด
“ต้าไป๋ เบา ๆ หน่อยสิ ต่อให้นายไม่ชอบห่านตัวนี้ที่สุด แต่มันกำลังจะถูกพาไปแล้วนะ อย่าแกล้งมันแบบนี้เลย!”
“แควก!” ต้าไป๋ยืดคอขึ้นสูง ส่งเสียงตอบเย่ชู แล้วกระโดดลงจากตัวห่านน้อย
ห่านตัวนั้นยังคงนอนหงอยอยู่บนพื้น เย่ชูส่งสัญญาณให้ผู้ชายคนหนึ่งไปจับมัน
อย่างไรก็เลี้ยงมาตั้งเดือนหนึ่งแล้ว ยังโตไม่ทันไรก็ต้องถูกจับไปกิน เย่ชูเลยทำใจลงมือเองไม่ค่อยได้
จะโทษก็ต้องโทษที่เพื่อนชาวเน็ตคนนี้ให้ราคาสูงเกินไป ตอนแรกเธอซื้อห่านมาในราคาตัวละ 35 หยวน แต่อีกฝ่ายให้เธอตั้ง 300 หยวนต่อตัว
ถ้าลุงใหญ่รู้ว่าเธอหาเงินได้ คงดีใจมากแน่ ๆ
คนที่ใช้ชื่อว่า “ผ่านมา” เดินเข้ามาอย่างคล่องแคล่ว จับปีกห่านขึ้นแล้วเอาเชือกมัดขาทั้งสองข้าง “ขอบใจนะต้าไป๋ ต่อไปถ้ามีห่านตัวไหนที่นายไม่ชอบ ก็บอกฉันได้เลย ตัวนี้โตดีจริง ๆ น่าจะหนักสัก 4 ชั่งแล้ว”
“ก็เพราะมันโตดีเกินไป ต้าไป๋เลยรู้สึกว่ามีคู่แข่ง ฉันก็เลยให้มันช่วยเลือกสักตัว มันเลือกคู่แข่งที่มีแววที่สุดมาให้”