ทุกคนต่างเงียบกริบ มองเย่ชูจัดการลูกหมา
ไม่มีใครถามว่าเธอทำเป็นหรือเปล่า เพราะท่าทางของเธอไม่เหมือนคนที่ทำไม่เป็นเลย
พอจัดการลูกหมาเสร็จ ข่าถังก็อุ้มลูกหมาที่กินตะกละจนท้องกลมดิกเข้ามา
เย่ชูหยิบเสื้อผ้าเก่าตัวหนึ่งมาปูลงในตะกร้าไม้ไผ่ แล้ววางลูกหมาทั้งสามตัวลงไป
แม่ลูกสามตัวนอนเบียดอิงกัน ถึงจะยังดูไม่น่ามองเท่าไร แต่อย่างน้อยก็พอจะให้คนเห็นได้แล้ว
ทุกคนยิ้มอย่างพอใจ
“จริงสิ เสี่ยวชู ไก่ต้มเสร็จแล้ว ฉันต้มเครื่องในให้สุกด้วย เอาไปให้หมากินได้ไหม?”
“ได้สิ! มันไม่มีอาการบาดเจ็บภายใน ส่วนใหญ่เป็นแผลภายนอกกับโรคผิวหนัง แถมยังขาดสารอาหารเพราะหิวโซ เครื่องในกับน้ำต้มไก่ให้มันกินได้หมดเลย”
“ฉันซื้ออาหารหมามาด้วย ฝากที่อยู่บ้านเธอไว้ พรุ่งนี้น่าจะส่งถึง!” แฟนคลับคนหนึ่งชูโทรศัพท์ขึ้นให้ดู
“ขอบคุณนะ!”
“หมาที่บ้านฉันเคยเป็นโรคผิวหนัง สัตวแพทย์จ่ายยาขี้ผึ้งมาให้ทาแล้วได้ผลดีมาก เดี๋ยวฉันกลับไปให้หมอจ่ายมาอีกหลอด แล้วส่งพัสดุมาให้เธอด้วย”
“ขอบคุณนะ!” เย่ชูยกตะกร้าที่ใส่ลูกหมาไปไว้ในห้องเก็บฟืน ที่นี่เงียบกว่า ลูกหมาจะได้ไม่คอยเงยหน้ามองทุกคนอย่างระแวดระวังทันทีที่ได้ยินเสียงคน
ทั้งที่ทุกคนต่างก็หวังดี
พอเข้ามาในห้องเก็บฟืน ลูกหมาก็สงบลงจริง ๆ มันหมอบอยู่ในตะกร้า ดวงตากลมโตจ้องเย่ชูไม่กะพริบ
เย่ชูลูบหัวลูกหมา แล้วใช้พลังวิญญาณช่วยปรับสมดุลร่างกายให้มัน “ไม่ต้องกลัวนะ ที่นี่ปลอดภัยมาก ถ้าอยู่แล้วสบายใจก็อยู่ที่นี่ไปตลอดก็ได้ ถ้าไม่ชอบ รอให้ร่างกายแข็งแรงแล้วค่อยออกไปก็ได้”
“พวกเธอมากันทีเดียวสามตัว งั้นตั้งชื่อให้หน่อยนะ ชื่อหม่านหม่านดีไหม ต่อไปจะได้มีโชคลาภเต็มเปี่ยม!”