【ไม่มีแอดมินอยู่ น่าหงุดหงิดจริง ๆ ไม่มีใครดึงพวกเราขึ้นไมค์เลย】
【ใช่เลย อย่างน้อยตอนแอดมินอยู่ก็ยังช่วยเตือนเป่าฉีให้หันกล้องหน่อยได้ พอแอดมินไม่อยู่ พวกเราก็เหมือนนั่งรถไฟเหาะตลอดเวลา】
【นั่งรถไฟเหาะอะไรนั่นฉันไม่กลัวหรอก ฉันแค่อยากเห็นว่าอะไรจะมากัดเป่าฉี หรือว่าจะเป็นท่านขุนเขา】
【จะได้เห็นท่านขุนเขาง่ายขนาดนั้นที่ไหน ฉันเฝ้าห้องไลฟ์ของเป่าฉีทุกวัน ยังเพิ่งเห็นท่านขุนเขาเมื่อวานนี้เอง】
【เป่าฉี รีบปรับกล้องเร็วเข้า อะไรกัดนาย เดี๋ยวฉันแก้แค้นให้!】
ทางนี้หยวนเป่า โต้วโต้ว ข่าถัง และคนอื่น ๆ พากันวิ่งเข้ามา
หยวนเป่าเข้าไปปกป้องเป่าฉี «ไม่ต้องกลัว ๆ เป่าฉีไม่ต้องกลัว หยวนเป่าอยู่นี่»
«ขอดูหน่อยว่าเป็นอะไร กล้ากัดเป่าฉี ไม่รู้หรือไงว่าภูเขาลูกนี้เป็นของใคร» ขนของโต้วโต้วตั้งชันไปทั้งตัว
ข่าถังเบิกตากลม ไม่คิดเลยว่าหัวหน้าห้องก็มีมาดซีอีโอหนุ่มเหมือนกัน เจ้าลูกนกน้อยพูดคำที่กร้าวที่สุดออกมา น่ารักชะมัด!
แต่ว่าอะไรทำให้เป่าฉีตกใจกันนะ?
พี่จว่ายเกอมองสิ่งที่อยู่ในพุ่มหญ้าอย่างระแวดระวัง
«ดูเหมือนจะเป็นหมา สกปรกชะมัด!»
ข่าถังก็ขยับเข้าไปดู แล้วเห็นหมาตัวหนึ่งขดตัวเป็นก้อนเหมือนผ้าขี้ริ้วเก่า ๆ มันแยกเขี้ยวใส่พวกเขาเงียบ ๆ มุมตาและมุมปากมีคราบน้ำตาเลอะเทอะน่าเกลียด
«นี่เรียกว่าสกปรกนิดหน่อยเหรอ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นหมาสกปรกขนาดนี้เลย»
พอได้ยินแบบนั้น เจ้าหมาก็หมอบลง ไม่มองใครอีก
«หมาเหรอ? เหมือนไหลไฉหรือเปล่า ขอฉันดูหน่อย» พอเป่าฉีได้ยินว่าเป็นหมา ก็เลิกสั่นทันทีแล้วเดินเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น