“พวกคุณเกรงใจกันเกินไปแล้ว นกแก้วเป็นพี่สาวฉันช่วยกลับมาเลี้ยงเอง ไม่ต้องเอาของขวัญมาให้เยอะขนาดนี้จริง ๆ!”
“เสี่ยวชู ไม่ใช่เธอจะบอกว่าต้องหรือไม่ต้อง แต่พวกเรารู้สึกว่าควรให้ วันนี้อันอันพัฒนาขึ้นภายในวันเดียว ได้ผลดีกว่าการรักษาตลอดหลายปีที่ผ่านมาของพวกเราเสียอีก ต่อไปอาจต้องรบกวนเธออีกเยอะ!”
“ถ้าต้องการอะไรก็มาหาได้เลย ไม่ต้องจริง ๆ หรอก...”
ทั้งสองฝ่ายต่างก็เกรงใจกันไปมา
“นี่กำลังทำอะไรกันอยู่?” เย่ชิงลากรองเท้าแตะเดินเข้ามา มองคนที่เย่ชูกำลังยื้อยุดด้วยอย่างสงสัย พลางคิดว่าใครในห้องไลฟ์มาถึงเช้าขนาดนี้
“ผู้ใหญ่บ้านเย่ สวัสดีตอนเช้าครับ! พวกเรามารับเลี้ยงนกแก้ว แล้วก็เอาของขวัญมาให้เสี่ยวชูนิดหน่อย แต่เธอไม่ยอมรับ ถ้าไม่รับของขวัญ พวกเราก็ไม่กล้ารับนกแก้วไปเลี้ยงสิครับ”
“อ๋อ เกรงใจกันจัง เลือกตัวที่ชอบได้แล้วเหรอ? พอใจใช่ไหม? เสี่ยวชู รับไว้เถอะ ของขวัญเป็นน้ำใจที่ให้กันไปมา ไม่เป็นไรหรอก เอ่อ แต่พวกคุณต้องรับปากนะว่าเป็นแค่ของขวัญ ไม่ใช่สินบน!”
สองสามีภรรยาได้ยินดังนั้นก็รีบโบกมือ “ไม่ใช่สินบนครับ ไม่ใช่ เป็นของขวัญอย่างเดียว ผู้ใหญ่บ้านเย่พูดถูกแล้ว เป็นน้ำใจตอบแทนกัน ไม่มีความหมายอื่นเลยครับ”
เย่ชูเห็นอย่างนั้นก็จนใจอยู่บ้าง “งั้นก็ได้ ฉันรับไว้แล้วกัน มื้อเที่ยงกินข้าวที่บ้านฉันนะ พวกคุณไปเล่นกับเด็ก ๆ ก่อนดีไหม?”
“เอ่อ ไม่ต้องลำบากหรอกครับ พวกเราเล่นสักพักก็กลับแล้ว!” พอทั้งคู่เห็นว่าเย่ชูอยู่คนเดียว แถมต้องทำกับข้าวให้พวกเขาถึงสี่คน คงจะลำบากน่าดู จึงตัดสินใจไม่รบกวนเธอ
“โธ่ เมื่อกี้ฉันยังบอกอยู่เลยว่าไม่ต้องเกรงใจกัน พอได้มาเจอกันตัวจริงแล้วก็ถือว่าเป็นเพื่อนที่มีวาสนาต่อกัน ทำไมยังเกรงใจอีกล่ะ? หมู่บ้านเราอยู่ห่างไกล ไม่มีร้านรวงอะไรเลย อยากหาอะไรกินก็ไม่มี ผู้ใหญ่จะหิวก็ได้ แต่เด็กจะหิวได้ยังไง? กินข้าวบ้าน ๆ ของพวกเราที่หมู่บ้านดีกว่า รับรองว่าปลอดสารและดีต่อสุขภาพ”