เย่ชิงมองภาพอบอุ่นตรงหน้าอยู่ในครัว แล้วก็อดสูดจมูกไม่ได้
“เสี่ยวชู เธอว่าฉันเป็นคนร้องไห้ง่ายไปหน่อยหรือเปล่า เห็นครอบครัวคนอื่นมีความสุขกันขนาดนั้น ฉันยังซึ้งจนอยากร้องไห้เลย”
“พี่ชิง ไม่ใช่ว่าพี่ร้องไห้ง่ายหรอก คนจิตใจดีมักจะรู้สึกร่วมกับคนอื่นได้ง่าย พอเห็นคนอื่นมีความสุข เราก็ทั้งยินดีด้วยและอดรู้สึกอิจฉาไม่ได้ ใช่ไหมล่ะ?”
“ใช่ เธอพูดถูก แต่ฉันก็ยังแอบหวังว่าลูกของฉันในอนาคตจะปลอดภัยและมีความสุข”
“ต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน!”
เย่ชิงยิ้มอย่างพึงพอใจ
ใครจะคิดว่าเย่ชูจะพูดต่อว่า
“เด็ก ๆ อยู่บนสวรรค์คอยเลือกแม่กันอยู่นะ อันอันรู้ว่าตัวเองไม่สมบูรณ์แบบ เลยเลือกพ่อแม่ที่ได้คะแนนเต็ม ส่วนพี่ชิงใจร้อนขนาดนี้ ต้องเป็นเด็กที่แข็งแกร่งพอถึงจะกล้าเลือกพี่”
“เย่ชู ช่วงนี้เธอชักจะกวนขึ้นทุกวันแล้วนะ คอยดูเถอะ ฉันจะจัดการเธอ!” เย่ชิงพุ่งเข้าไปจั๊กจี้เย่ชู
เธอไม่ทันสังเกตว่าเฉี่ยนซีเย่เดินมาถึงหน้าประตูเพื่อเตรียมกล่าวขอบคุณทั้งสองคน และได้ยินบทสนทนาของพวกเธอ น้ำตาที่กลั้นไว้นานก็ไหลลงมาในที่สุด
ที่แท้อันอันคิดว่าตัวเองไม่ดีพอ เลยเลือกพ่อแม่ที่ดีมาดูแลเขา
ความเจ็บปวด ความทุกข์ใจ และความกดดันที่เคยมี พลันมลายหายไปในวินาทีนั้น เธอรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่อันอันเลือกเธอเป็นแม่
บนโลกนี้มีเพียงเธอเท่านั้นที่รักเขามากที่สุดจริง ๆ
เฉี่ยนซีเย่เช็ดน้ำตา เธอตัดสินใจแล้วว่าต่อจากนี้จะไม่ร้องไห้เพราะความไม่สมบูรณ์แบบของอันอันอีก เธอจะเป็นที่พึ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของลูก ๆ และทำให้พวกเขามั่นใจในตัวเอง
จะไม่ปล่อยให้ผิงผิงรู้สึกว่าการมีน้องชายแบบนี้เป็นภาระ