“สวัสดีจ้ะ หยวนเป่า โต้วโต้ว! ฉันคือ...” เว่ยเจียสวี่ยังไม่ทันเริ่มแนะนำตัว
โต้วโต้วมองทั้งสองคนแวบหนึ่ง “เว่ยเจียสวี่ เฉี่ยนซีเย่!”
มันบินไปเกาะบนตัวเว่ยเจียสวี่ “แอบถ่ายรูปไม่ดีนะ ขอเช็กภาพก่อน ถ้าไม่สวยต้องลบทิ้ง”
“เอ่อ...” เว่ยเจียสวี่ได้ยินแล้วก็ทำตัวไม่ถูก รีบหยิบกล้องออกมา “ฉันเห็นว่าสวยมากเลยอดถ่ายไว้ไม่ได้ วางใจได้ ไม่มีทางละเมิดความเป็นส่วนตัวแน่นอน แล้วรูปก็ต้องสวยมากด้วย”
โต้วโต้วไม่ได้ตอบ แต่มองกล้องของเขาเป็นเชิงบอกให้ตรวจดูก่อนค่อยว่ากัน
ส่วนหยวนเป่าบินเข้าไปในห้องนั่งเล่น คาบกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่งส่งให้เฉี่ยนซีเย่ “อย่าร้องไห้นะ เฉี่ยนเฉี่ยน ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง!”
เฉี่ยนซีเย่เกือบจะร้องไห้โฮออกมาอีกครั้ง ได้รับคำปลอบใจจากนกแก้วตัวหนึ่ง เธอนี่มัน...
เฉี่ยนซีเย่มองลูกชายที่ถูกพี่สาวจูงมือไปป้อนอาหารนกแก้ว บนใบหน้าของเขากลับมีรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
เธอพยักหน้า เช็ดน้ำตาจนแห้ง “ฉันก็เชื่อว่าทุกอย่างจะดีขึ้น เราเจอยาที่รักษาได้จริง ๆ แล้ว”
“เสี่ยวชู!” สองสามีภรรยาปรับอารมณ์กันเล็กน้อย
“เราต้องบอกคุณตามตรงว่า ที่มารับเลี้ยงนกแก้วมีจุดประสงค์อยู่ เราอยากเล่าให้คุณฟังก่อน แล้วค่อยให้คุณตัดสินใจว่าจะให้เรารับเลี้ยงหรือเปล่า”
เย่ชูผายมือเชิญ แม้เธอจะเดาได้เจ็ดแปดส่วนแล้วก็ตาม
“ฉันคิดว่าคุณน่าจะดูออกแล้ว ลูกชายของฉันเป็นเด็กพิเศษ หรือพูดง่าย ๆ ก็คือเด็กออทิสติก”
“พวกเราสองคนเรียนจบสูง หน้าที่การงานก็ดี ในสายตาคนอื่นถือว่าเป็นคู่สามีภรรยาที่ประสบความสำเร็จมาก แต่ใครจะคิดว่าลูกของเราซึ่งเป็นฝาแฝดกัน น้องชายกลับถูกวินิจฉัยว่าเป็นออทิสติกหลังเกิดมาได้ไม่นาน”
เฉี่ยนซีเย่มองลูกทั้งสองคนที่กำลังเล่นกันด้วยแววตาอ่อนโยน
“โรงพยาบาลเด็กชื่อดังทั่วประเทศเราก็ไปมาหมดแล้ว การฟื้นฟูหลายอย่างก็ทำอยู่ ตลอด 6 ปีที่ผ่านมา คนที่เรารู้สึกผิดต่อที่สุดคือลูกสาว ทั้งที่ควรเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยที่ทุกคนทะนุถนอม แต่ยังเด็กแค่นี้กลับเรียนรู้ที่จะคอยดูแลน้องโดยไม่รู้ตัวแล้ว”