วินาทีต่อมา สิ่งที่เถาจิ่งจวินคาดเดาก็เป็นจริง
เย่ชูจุดธูปเทียน เริ่มเผากระดาษเงินกระดาษทอง พลางพึมพำว่า “พ่อแม่ เมื่อคืนหนูฝันถึงพวกคุณด้วยนะ หนูใช้ชีวิตได้ดีจริง ๆ ไม่ต้องแวะมาหาหนูบ่อย ๆ หรอก พ่อดูต้นไม้ของพ่อสิ หนูดูแลอย่างดี ออกดอกตั้งเยอะ ติดผลก็ตั้งมาก ลุงใหญ่บอกว่าอร่อยกว่าที่พ่อปลูกแน่นอน”
“แม่ ไก่กับเป็ดของแม่หนูก็เลี้ยงได้ดีเหมือนกัน แถมยังเลี้ยงเพิ่มอีกตั้งเยอะ พอมีไก่เป็ดพวกนี้ สวนผลไม้ของหนูก็ไม่ต้องกำจัดแมลงเลย พวกมันจัดการหมด ส่วนห่านนี่หนูเลือกมาไม่ดีเอง เดิมทีตั้งใจซื้อมาให้ไข่ ใครจะรู้ว่ากว่าครึ่งเป็นห่านตัวผู้ ทำเอาเจ้าต้าไป๋โมโหแทบแย่ ทุกวันเอาแต่ตามมาวุ่นวายกับหนู”
“หยวนเป่าบอกว่า มันด่าหนูว่าต้าอ๋งมีเมียเป็นโขยง มีแต่มันที่ยังต้องแย่งเมียกับพี่น้อง ไม่ยุติธรรมเลย บอกให้หนูขายพวกมันให้หมดทีหลัง”
“เพราะงั้นพ่อแม่ไม่ต้องห่วง หนูไม่เหงาหรอก มีเพื่อนตั้งเยอะคอยอยู่เป็นเพื่อน ลุงใหญ่กับพี่ชิงก็แวะมาดูหนูอยู่เรื่อย พวกคุณทำธุระของตัวเองเถอะ ไม่ต้องคอยเป็นห่วงหนูตลอดหรอก”
เธอสูดจมูก “หนูก็จะไม่คิดถึงพวกคุณเหมือนกัน ไว้มารับหนูทีหลังนะ รอให้หนูแก่กว่าพวกคุณมาก ๆ ก่อนค่อยมา!”
ศูนย์แคลอรี 【อ๊าาา... ลูกสาวจะคิดสั้นหรือเปล่า ฉันกลัวจัง อย่านะลูกสาว!!!】
ในช่องคอมเมนต์มีแต่คนส่งอีโมจิร้องไห้ พร้อมพิมพ์ว่าเสี่ยวชูอย่าเสียใจไปเลย เสี่ยวชูยังมีพวกเราอยู่นะ
เถาจิ่งจวินหันไปมองจูเก๋ออู๋หยาง “พี่ เสี่ยวชูคงไม่ได้คิดอะไรไม่ดีจริง ๆ หรอกนะ”
“หืม?” จูเก๋ออู๋หยางมองไม่เห็นใบหน้าของคนในจอ แต่จากน้ำเสียงที่สงบนิ่งของเธอ ดูเหมือนเธอกำลังขอร้องพ่อแม่อย่างจริงจังว่าอย่าเป็นห่วงเธอที่โลกหน้า