วันที่ 2 เดือน 2 มาถึงในพริบตา
หนึ่งวันก่อนงาน พ่อค้าแม่ค้ารายย่อยต่างได้รับแจ้งสถานที่จัดงานชุนไถและเริ่มมาตั้งแผงกัน
เจ้าหน้าที่ทุกคนในเมืองต่างมาช่วยประสานงาน เย่ชิงยิ้มแย้มแจ่มใส วิ่งวุ่นจนแทบไม่ได้หยุดพัก
หมู่บ้านไม่ได้คึกคักแบบนี้มานานแล้ว พอผู้สูงอายุในหมู่บ้านรู้ว่าปีนี้ไม่ต้องเดินทางหลายกิโลเมตร ก็สามารถเที่ยวงานชุนไถได้ถึงหน้าบ้าน ต่างก็มีความสุขกันมาก
แต่ชาวเน็ตที่อดใจรอไม่ไหว อยากออกเดินทางตั้งแต่คืนนี้กลับรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง วันนี้ทั้งวันทำไมถึงไม่เห็นเย่ชูเลย?
โมโมตอบแทนเย่ชูด้วยอุปกรณ์ไลฟ์ขนาดจิ๋วชิ้นหนึ่ง ใช้คล้องคอนกแก้วได้ เป็นรุ่นสั่งทำพิเศษ
จากนั้นเป่าฉีก็เริ่มเดินไลฟ์ทุกวัน เรียกได้ว่าชาวเน็ตได้เห็นการก่อสร้างงานชุนไถในหมู่บ้านหงโต้วชัดเจนกว่าชาวบ้านเสียอีก
ลานจอดรถอยู่ตรงไหน? ห้องน้ำชั่วคราวตั้งอยู่บริเวณใด?
ถึงทุกคนจะไม่ได้ใช้จ่ายอะไร แต่ก็สัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นของชาวหมู่บ้านหงโต้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ของกินเล่นบางอย่างที่หายไปแล้วกลับมาปรากฏให้เห็นอีกครั้ง ทุกคนจึงตั้งตารอกันมาก
วันนี้โมโมกำลังเปิดไมค์พอดี พอเห็นคอมเมนต์ถามกันว่าทำไมผู้ใหญ่บ้านกับเลขาฯ ถึงยุ่งกันขนาดนี้ แต่กลับไม่เห็นเสี่ยวชู
ปกติเวลาเย่ชูมีเรื่องอะไร ผู้ใหญ่บ้านก็มักจะกระตือรือร้นช่วยเหลือเสมอ
ตอนนี้ผู้ใหญ่บ้านต้องการคนหนุ่มสาวมาช่วย แล้วทำไมเย่ชูถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
โมโมหัวเราะเบา ๆ 【เสี่ยวชูของเราดังแล้วเหรอ? มีแอนตี้แฟนด้วยแล้วเหรอเนี่ย?】
【นั่นสิ ๆ เสี่ยวชูไม่อยู่ก็ต้องมีธุระของเธออยู่แล้ว สวนผลไม้ใหญ่ขนาดนั้น แถมยังมีภูเขาอีกลูกที่ต้องดูแลคนเดียว เธอไม่โผล่มาก็ปกติจะตาย】