“ว้าว แมวตัวอ้วนจัง!” เป่าฉีร้องเสียงหลง
“ไม่ใช่แมว นี่กระต่าย กระต่ายป่า ดูท่าในหมู่บ้านเธอจะรู้จักแมวแล้ว แต่ยังไม่รู้จักกระต่ายสินะ ไว้เราเลี้ยงกระต่ายสักสองสามตัวดีไหม?” เย่ชูสอนเป่าฉีอย่างใจเย็น
“กระต่ายกินนกไหม? ถ้ากินนกก็ไม่เลี้ยง!” เป่าฉีทำท่ารังเกียจ
“ไม่กินหรอก กระต่ายเป็นสัตว์กินพืชและสัตว์เหมือนพวกเธอ ชอบกินผักกับหญ้า ไม่กินเนื้อ”
“งั้นเลี้ยงได้!”
เป่าฉีรวบรวมความกล้าแล้วมองกระต่ายป่าอีกครั้ง “แล้วท่านขุนเขาคืออะไร?”
เย่ชูนึกถึงเงาร่างที่วูบผ่านไปเมื่อครู่ ไม่คิดเลยว่าเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ เจ้าตัวเล็กนี่จะโตขนาดนี้ แถมยังรู้จักตอบแทนบุญคุณด้วย
ดูท่าพลังวิญญาณจะช่วยเปิดสติปัญญาได้ ในเมื่อมีสติปัญญาแล้ว เรียกว่าท่านขุนเขาก็สมฐานะอยู่ อย่างไรเสียแถวนี้ก็ไม่มีสัตว์ดุร้ายชนิดอื่น
“ท่านขุนเขาในแต่ละพื้นที่ไม่เหมือนกัน แต่ล้วนหมายถึงสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในบริเวณนั้น อย่างท่านขุนเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือก็คือเสือ อาจเป็นต้นไม้สักต้นก็ได้ หรืออาจเป็นนกสักตัวก็ได้ แต่ที่เป็นไปได้มากที่สุดคือสิ่งมีชีวิตที่เธอไม่อยากรู้จัก”
พอได้ยินคำว่านก เป่าฉีก็ยืดอกอย่างตื่นเต้น แต่พอนึกถึงสิ่งมีชีวิตที่ไม่อยากรู้จัก...
เป่าฉีหดคอลงทันที เข้าใจแล้วว่าตัวเองเห็นอะไร พอนึกถึงสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือกว่าตัวเองในห่วงโซ่อาหาร แถมยังเป็นท่านขุนเขาอีก
“น่าหงุดหงิด!” เป่าฉีเชิดหน้าอย่างหยิ่ง ๆ
“เสี่ยวชู นี่คือนกแก้วตัวที่ชอบไลฟ์สดมาก ๆ ของเธอใช่ไหม?” เย่เม่าพี่ชายคนโตถามอย่างสนใจ
“ใช่ พี่ใหญ่ นี่ชื่อเป่าฉี เป่าฉี ทักทายพี่ใหญ่สิ!”
“พี่...ใหญ่ สวัสดี!” เป่าฉีเรียกอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก แถมยังฟังดูงุนงงมากกว่า
จะว่าไปก็โทษเป่าฉีไม่ได้ พี่ใหญ่ก็อายุสี่สิบกว่าแล้ว ลูกสาวยังอายุไล่เลี่ยกับเย่ชูเลย
เย่ชิงกับคนอื่น ๆ ยังเรียกเขาว่าลุงเป็นครั้งคราว ส่วนพี่ใหญ่คนนี้...