“อาจารย์ รุ่นน้องบอกว่าพีโลควอตช้ำง่าย แล้วในนั้นยังมีไข่ห่านอีกกล่อง ทำไมอาจารย์ถึงเดินทางลัดล่ะครับ ทางขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ ระวังทำไข่แตกแล้วจะเสียน้ำใจรุ่นน้องนะครับ” รุ่นพี่เฉิงประคองรถเข็นอย่างระมัดระวัง กลัวว่าถนนหินกรวดจะทำไข่ห่านกระเทือนจนแตก
ศาสตราจารย์เวินหยิบพีโลควอตลูกใหม่ที่เพิ่งลอกเปลือกออก ยัดเข้าปากรุ่นพี่เฉิงทันที
รุ่นพี่เฉิงชะงัก เขาได้อภิสิทธิ์แบบนี้ด้วยเหรอ?
แต่ทันทีที่เนื้อพีโลควอตแผ่ซ่านไปทั่วปาก
ทุกอย่างก็ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ
“อาจารย์ ผมเข้าใจแล้วครับ ไม่ต้องห่วง ผมจะหลบคนให้หมด จะไม่ให้ใครรู้เด็ดขาดว่าเรามีพีโลควอตอร่อยขนาดนี้”
ศาสตราจารย์เวินหยิบพีโลควอตอีกลูกออกมากินช้า ๆ ศิษย์ที่เขารับมาเป็นลูกศิษย์ต้องหัวไวและมีไหวพริบถึงจะสอนง่าย ไม่ต้องเหนื่อยมาก
“เข้าใจก็ดีแล้ว ที่ฉันกินน่ะของในกล่องพวกเธอ ถือว่าเป็นน้ำใจที่พวกเธอมีให้ฉันแล้วกัน!”
รุ่นพี่เฉิงทั้งขำทั้งจนใจ อาจารย์ของเขาขี้เหนียวอะไรขนาดนี้ แต่พอมองเข้าไปในกล่อง...
เพื่อรักษาผลไม้ให้ดี ในกล่องมีผลไม้ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งเป็นกระดาษชำระ อาจารย์กินไปหลายลูกแล้ว ยังเหลืออยู่เท่าไรก็ไม่รู้ ถ้าถึงเวลามีเรื่องขึ้นมา เขาคงได้เป็นแพะรับบาปแน่
“อาจารย์ ใกล้เลิกเรียนแล้ว เรารีบไปกันเถอะครับ จะได้ไม่ให้ศาสตราจารย์คนอื่นเห็น”
ศาสตราจารย์เวินมองรุ่นพี่เฉิงที่เดินฉับ ๆ นั่น คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอคิดอะไรอยู่ เย่ชูรู้ว่าพีโลควอตอร่อย เลยอุตส่าห์เอามาให้ฉันเอง
ส่วนศิษย์อกตัญญูคนนี้ กลัวฉันจะกินของพวกเขาสองคนมากเกินไป พึ่งพาไม่ได้เลย
ทั้งสองเดินมาถึงใต้ตึกหอพักอาจารย์อย่างรวดเร็ว
“เอ๊ะ อาจารย์เวิน ฉันกำลังตามหาคุณอยู่พอดี...” ศาสตราจารย์อาวุโสคนหนึ่งเดินออกมาจากใต้ตึกหอพักทันที
ศาสตราจารย์เวินกับรุ่นพี่เฉิงหันหลังกลับโดยสัญชาตญาณ