เย่ชูวางสายแล้วกลับเข้ามาในลานบ้าน ก็เห็นชาวเน็ตหลายคนถือไฟฉายกำลังเก็บพีโลควอตอยู่
ตั้นตั้นเดินตามหลังพวกเขาไปติด ๆ พลางตะโกนเสียงดัง
“30 หยวนต่อครึ่งกิโล! 30 หยวนต่อครึ่งกิโล! ซื้อไปไม่ขาดทุน ไม่โดนหลอก จะเด็ดเท่าไรก็เด็ด ชิมได้ตามสบาย แต่อย่าบีบ อย่าเด็ดลูกดิบ กินเท่าไรก็เด็ดเท่านั้น ห้ามทิ้งขว้างนะ!”
โต้วโต้วบินไปเกาะกิ่งไม้ “ตรงนี้สุกแล้ว เด็ดตรงนี้เลย!”
หยวนเป่าร้องบอก “ตรงนี้ก็มี รีบมานี่เร็ว!”
【ว้าว นึกว่าพวกคุณพูดเล่น ไม่คิดว่าจะมาจริง แถมมากันเยอะขนาดนี้ อย่าเด็ดจนหมดนะ เหลือไว้ให้ฉันบ้าง】
【ค่อย ๆ เด็ดหน่อย คนเสื้อแดง นายแอบกินอีกแล้วนะ เสี่ยวชู หักเงินเขาเลย อย่างน้อยหมอนั่นก็กินไปสองจินแล้ว】
【ตั้นตั้นของเรานี่เกิดมาเป็นนักขายตัวจริง หาโอกาสขายของได้ตลอดเลย】
【มีทั้งหยวนเป่า ตั้นตั้น แล้วยังมีนกแก้วตัวน้อยตัวอื่น ๆ คอยช่วย ไม่ต้องห่วงเลยว่าจะเด็ดลูกที่ยังไม่สุก】
【อยากรู้จังว่าใครโทรหาเสี่ยวชู ตอนสำคัญแบบนี้ตั้นตั้นก็ยังไม่ลืมขายของ】
จู่ ๆ ชาวเน็ตคนหนึ่งก็เดินเร็ว ๆ ไปตรงหน้าตั้นตั้น ลอกเปลือกแล้วกัดพีโลควอตเข้าไปคำโต น้ำฉ่ำเต็มปาก “ทุกคน ฉันมีเรื่องจะบอก เสี่ยวชู รวมถึงคนที่มาตอนกลางวันน่ะ ถ่อมตัวกันเกินไปแล้ว”
“พีโลควอตนี่ไม่ได้แค่อร่อยนะ อร่อยจนแทบระเบิดเลย ผลไม้เซียนบนโลกก็ยังเทียบไม่ได้ หวานจนเกินต้าน เนื้อนุ่มละมุนพาเคลิ้ม พลาดแล้วต้องเสียดายไปทั้งปี!” ชาวเน็ตอีกคนรีบเข้ามาสมทบ
ถึงในมือจะไม่มีผลไม้อยู่ แต่เนื้อผลไม้ที่ยังติดอยู่ตรงมุมปากก็ทำให้เดาได้ว่าเขากินอย่างเอร็ดอร่อยแค่ไหน