ทุกคนในห้องไลฟ์ไม่คิดว่าจะได้ยินข่าวชวนตะลึงขนาดนี้ พากันดีใจกับเย่ชู แต่ก็อดอิจฉาไม่ได้
【ทุกครั้งที่ฉันคิดว่าโมโมรวยมากแล้ว หมอนี่ก็ยังทำให้ฉันอึ้งได้อีก ที่แท้รวยกว่านั้นอีก】
【ว้าว บ้านเสี่ยวชูกำลังจะพัฒนาแล้วเหรอ? ก่อนหน้านี้เสี่ยวชูยังบอกว่าจะทำลานบ้านสไตล์ฟาร์มสักแห่ง พวกเราไปก็จะได้มีที่พักสักวันสองวัน ไม่นึกว่าจะเป็นจริงเร็วขนาดนี้】
【ไม่รู้ว่าจะพัฒนาออกมาเป็นแบบไหน แต่ตอนนี้พวกเราไปเที่ยวก็ไม่ชอบสถานที่ที่ดูเชิงพาณิชย์จ๋าแล้ว รู้สึกเหมือน ๆ กันไปหมด ทั้งน่าเบื่อทั้งเหนื่อย แถมยังเปลืองเงิน บ้านเสี่ยวชูยังคงความดั้งเดิมของหมู่บ้านไว้ ทุกคนในอนาคตจะได้ไปตั้งแคมป์สบาย ๆ เก็บผลไม้กัน ฉันว่าหมู่บ้านเดินเส้นทางนี้เหมาะกว่า】
【จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกว่าพ่อแม่ของเสี่ยวชูต้องคอยคุ้มครองเธออยู่บนฟ้าแน่ ๆ ต่อจากนี้ไปชีวิตของเธอคงโชคดีไปตลอด】
【เอ่อ หรือว่าคำอธิษฐานที่พวกเราขอไว้ตอนกราบไหว้จะเป็นจริงแล้ว? งั้นเราต้องไปแก้บนหรือเปล่า】
【ไม่เคยได้ยินว่าต้องแก้บนหลังไปไหว้สุสานเหมือนกัน แต่...ไปกันเถอะ บ้านเสี่ยวชูไปเก็บผลไม้กัน ผลไม้แห่งโชคลาภอย่างพีโลควอตนี่ฉันต้องได้กินให้ได้】
【ไปด้วย ๆ!】
ชาวเน็ตต่างตื่นเต้น อยากเห็นการเปลี่ยนแปลงของหมู่บ้านหงโต้ว
ส่วนทางซ่งเหรินเจี๋ย ระหว่างทางพวกเขาก็กินพีโลควอตหมดโดยไม่รู้ตัว พอรู้ตัวอีกทีก็ใกล้ถึงมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแล้ว
“อาจารย์ครับ ดินน้ำของหมู่บ้านหงโต้วดีขนาดนี้ ทำไมเมื่อก่อนถึงไม่มีใครสังเกตเห็นนะ? พวกเราคิดว่าต้นสนหงโต้วเติบโตดีแล้ว ไม่นึกว่าผลไม้จะอร่อยขนาดนี้ด้วย ถ้าทั้งหมู่บ้านหันมาปลูกพืช ไม่รวยไปนานแล้วเหรอครับ”
“เฮ้อ ไม่รู้ว่าคนสำรวจในตอนนั้นเป็นยังไง ถึงได้ทำให้หมู่บ้านนี้เสียเวลาไปตั้งนาน ที่นี่มีทรัพยากรล้ำค่าอย่างหาที่เปรียบไม่ได้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้ก็ไม่สายเกินไปหรอก ของดีสักวันก็ต้องเปล่งประกาย เพียงแต่น่าเสียดาย...”