ความเศร้าเมื่อครู่พลันสลายไปเพราะคำพูดประโยคเดียวของเย่ชู
【เสี่ยวชูจะโชว์ความสามารถอีกแล้ว!】
【เดี๋ยวนะ ก็เป็นคนเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมความต่างถึงมากขนาดนี้ เธอทำอะไรเป็นไปหมดเลยหรือไง?】
【แม่ถามว่าทำไมฉันถึงคุกเข่าดูไลฟ์ ฉันเลยลากแม่มาคุกเข่าดูด้วย บอกแม่ว่าที่นี่มีคนที่เมิ่งผอปล่อยผ่าน ตอนนี้แม่ศรัทธายิ่งกว่าฉันอีก】
เย่ชูชินกับความแสบของแฟนคลับแล้ว
“พอเลย ไม่ต้องยกยอฉันขนาดนั้น เรื่องง่าย ๆ ก็พอทำได้อยู่ ส่วนเรื่องยากฉันก็ทำไม่ไหว ช่างเถอะ ไม่ถามพวกเธอแล้ว รอฉันคิดออกแล้วทำให้ดูเอง จะได้เซอร์ไพรส์ทุกคน แล้วเจอกันตอนแจกถุงนำโชค!”
คอมเมนต์ต่างพากันโวยวายว่าเย่ชูเรียนรู้ที่จะเจ้าเล่ห์แล้ว แต่เธอเพียงยิ้มละไม
“อ้อ จริงสิ เมื่อกี้เห็นลูกเต่ากินหม่อนกันไหม? ฉันสังเกตว่าหม่อนเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว รสออกเปรี้ยวนิด ๆ กินได้ แต่ยังฉ่ำน้ำกับหวานไม่พอ คิดว่าอีกครึ่งเดือนคงเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม ใครพลาดพีโลควอตไปแล้วก็แวะมาเก็บหม่อนได้นะ หมู่บ้านเราอย่างอื่นอาจมีไม่มาก แต่หม่อนมีเยอะเป็นพิเศษ”
【ส่งพัสดุได้ไหม?】
เย่ชูชะงักไป “ถ้ายังไม่ค่อยอร่อยก็ส่งได้ แต่หม่อนที่อร่อยยิ่งเรื่องมากกว่าพีโลควอตอีก ส่งพัสดุไม่ได้เลยสักนิด”
【ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเกลียดคนใต้ทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน ผลไม้ของพวกคุณไม่ต้องซื้อแพงหูฉี่ก็ไม่มีโอกาสได้เห็น ฉันเกลียดพวกคุณ!】
【ฉันชินแล้ว เมื่อก่อนฉันไม่เคยกินพีโลควอตเลยสักครั้ง มีครั้งหนึ่งไปทำงานที่เมืองหนิงหนาน บังเอิญเป็นช่วงที่พีโลควอตวางขายพอดี ฉันนึกว่าเป็นแอปริคอต ตอนนั้นยังไม่อยากกินด้วยซ้ำ ใครจะคิดว่าพอกินไปคำเดียวแล้วหยุดไม่ได้ พีโลควอตกลายเป็นผลไม้โปรดของฉันไปเลย พอกลับบ้านมาเห็นร้านผลไม้เอามาขายก็ดีใจแทบตาย ลูกละ 60 หยวน ถึงจะแพงก็ยังกัดฟันซื้อ สุดท้ายจืดชืดไม่มีรสชาติสักนิด ไม่เปรี้ยวด้วยซ้ำ ยังสู้เคี้ยวมันเทศไม่ได้ เจ็บใจสุด ๆ】