หลินเฉิงเย่เองก็ตื่นเต้นมากเหมือนกัน ถึงลูกพีโลควอตที่ฝืนเด็ดมาจะไม่หวานก็ไม่เป็นไร เขาเด็ดมาแล้วเอาไปจิ้มน้ำตาลได้
แต่เจ้าเต่าน้อยไม่ยอมทำตามที่เขาเรียก เขาเลยฝืนบังคับไม่ได้ เสี่ยวชูถึงจะดูอ่อนโยน ไม่ค่อยมีอารมณ์โกรธ แต่ยิงหนังสติ๊กแม่นมาก
อีกอย่าง เธอบอกว่าหน้าไม้ล้อมเมืองชั้นบนไม่ได้ใช้แรงคนบังคับ ในยุคนี้เธอออกแบบให้เป็นระบบไฟฟ้าและควบคุมระยะไกลแบบอัตโนมัติ ใครจะไปรู้ว่ามันจะยิงไปโดนตรงไหน
สรุปง่าย ๆ ก็คือ พอถึงมือเย่ชู ทุกอย่างก็ทำตามที่เย่ชูจัดการ
ทุกคนกลั้นหายใจมองบ่อปลา ตรงกันข้ามกับคนในห้องไลฟ์ที่สบายใจกันมาก ต่างพากันภาวนาให้เขาไม่สำเร็จ
แต่ไม่นานนักก็มีเต่าตัวหนึ่งค่อย ๆ ว่ายมาหยุดตรงหน้าหลินเฉิงเย่ แล้วหันมองไปทางเขาในทิศที่สวนทางกับเต่าตัวอื่นอย่างสิ้นเชิง ทำให้ทุกคนผิดหวังอยู่บ้าง
หลินเฉิงเย่มองเย่ชูอย่างไม่อยากเชื่อ «มัน มัน มันเลือกฉันแล้วใช่ไหม เสี่ยวชู!»
«ดูเหมือนจะใช่นะ แต่บางทีมันอาจหลงทางก็ได้!»
หลินเฉิงเย่ไม่ได้ยินประโยคหลังของเย่ชูเลยสักนิด ได้ยินแค่คำว่า ‘ดูเหมือนจะใช่’ เขาก็ฟุบลงข้างบ่อ ไม่สนใจแหจับปลาที่เพื่อนยื่นให้ แล้วยื่นมือลงไปคว้าเต่าตัวน้อยขึ้นมา
เจ้าเต่าน้อยหดหัวกับขาทั้งหมดเข้าไปในกระดองทันที
«ใจเย็น ๆ!» หลินเฉิงเย่ร้องขึ้นสองครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ โผล่หัวออกมามองเขา
ในเวลานี้ ในหัวของหลินเฉิงเย่ไม่มีความคิดเรื่องเต่าตามหาทองอยู่เลยสักนิด มีแต่ความคิดว่าเต่าตัวนี้ฉลาดแสนรู้และน่ารักมาก เขาต้องเลี้ยงมันให้ดี
กุ้งน้ำเค็มชั้นดี อาหารเต่า หนอนนก ซื้อให้หมด!