ศาสตราจารย์เวินถลึงตามองเย่ชู «นี่คือนกแก้วที่เธอเลี้ยงเหรอ? ฉลาดใช้ได้เลยนะ รู้จักปกป้องเจ้าของด้วย!»
«ใช่ค่ะอาจารย์ พวกเราในสายนี้ไม่มีใครโง่หรอกค่ะ แม้แต่สัตว์ตัวเล็ก ๆ ก็ฉลาดเหมือนกัน อาจารย์กับอาจารย์หญิงมากันเร็วจังเลย กินมื้อเช้าหรือยังคะ? นั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันรินน้ำอุ่นให้!»
เย่ชูเชิญทั้งสามคนนั่ง จากนั้นก็เตะลมใส่เจ้าสามตัวที่หลบอยู่ข้างครัวและเอาแต่นิ่งเงียบ
ต้าอ๋ง ต้าไป๋ และหม่านหม่านเดินจากไปอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ขอแค่ไม่ได้รังแกเสี่ยวชูก็พอ ถ้ารังแกเจ้าของพวกมันละก็ ต้องเจอฤทธิ์ของพวกมันเสียบ้าง
«กินแล้ว!»
«ยังเลย!»
คำตอบสองแบบดังออกมาจากปากชายทั้งสองคน
เย่ชูมองอาจารย์เวินอย่างสงสัย แล้วหันไปมองรุ่นพี่เฉิง สรุปว่ากินหรือยังกันแน่?
รุ่นพี่เฉิงยิ้มเจื่อน ๆ เขายังไม่ได้กินจริง ๆ ด้วยซ้ำ ยังไม่ทันตื่นดีอาจารย์ก็เรียกให้ลุกแล้ว จะเอาอะไรกินล่ะ หิวจนจะร้องเสียงเหมือนห่านอยู่แล้ว
ส่วนอาจารย์หญิงทิงเฟิงปรายตามองชายแก่ที่ทำตัวกระเง้ากระงอด นี่อายุมากขึ้นแต่กลับทำตัวเหมือนเด็กลงหรือไง เย่ชูพูดเหมือนเห็นเขาเป็นพ่อแท้ ๆ แล้ว พ่อบ้านไหนเขาจะมางอนลูกสาวคนโปรดของตัวเองแบบนี้กัน
เอาเถอะ ให้อาจารย์หญิงอย่างเธอจัดการเองก็แล้วกัน
«เสี่ยวชู!» อาจารย์หญิงทิงเฟิงลุกขึ้น «จัดลานบ้านได้ดีมากเลยนะ พอเห็นเธอกลับมาตั้งหลักได้ อาจารย์ก็ดีใจแทนเธอ แต่ก็เป็นห่วงเธอเหมือนกัน ถ้าเธอยังเรียนต่อ อย่างน้อยพวกเราก็พอช่วยดูแลเธอได้บ้าง!»
อาจารย์หญิงทิงเฟิงถอนหายใจ «ไม่พูดเรื่องนั้นแล้ว ตอนนี้เธอใช้ชีวิตได้ดี พวกเราก็ห่วงน้อยลง เมื่อวานฉันกับอาจารย์ได้รับพีโลควอตที่เธอฝากคนเอามาให้ อร่อยมาก เลยอยากแวะมาหาเธอ»