ทุกคนมาถึงบ้านเย่ชู ระหว่างทางเย่ชูโทรหาเย่ชิง เย่ชิงบอกว่าจะรีบตามมาทันที
“นั่งก่อน ตรงนี้มีน้ำ พวกคุณล้างตัวได้ กลิ่นขี้นกไม่ค่อยน่าดมเท่าไร” เย่ชูชี้ตำแหน่งอ่างล้างมือให้พวกเขา แล้วรินน้ำสามแก้ววางบนโต๊ะ
“รอสักครู่นะคะ ผู้ใหญ่บ้านกับเลขาฯ กำลังมา!”
“ได้ครับ ขอบคุณนะครับคุณเย่ชู รบกวนคุณแล้ว” ซ่งเหรินเจี๋ยกับพวกไม่สนว่าน้ำจะเย็นหรือเปล่า ขี้นกเปื้อนทั้งหัวทั้งตัวแบบนี้เหม็นจนทนไม่ไหว รีบไปล้างที่อ่างทันที
เย่ชูพยักหน้า ยุ่งยากจริง ๆ นั่นแหละ เธอเพิ่งได้พักเอาช่วงสองวันนี้เอง ถ้าเป็นเมื่อไม่กี่วันก่อน ต่อให้เจอกันบนเขาก็ไม่มีโอกาสได้มารบกวนเธอหรอก
“หนีห่าว!” ตั้นตั้นยืนอยู่กลางโต๊ะหิน ทักทายซ่งเหรินเจี๋ยที่ล้างตัวเสร็จและกำลังเช็ดน้ำ
“สวัสดีครับ!” ซ่งเหรินเจี๋ยมองตั้นตั้นอย่างประหลาดใจ “พูดอย่างอื่นได้อีกไหม?”
“อย่างอื่นที่ว่าคืออะไร? ไม่เอาเก้าหยวนเก้าสิบ ขอแค่หกหยวนหกสิบ?”
ทั้งสามคนตะลึงกับความฉลาดของตั้นตั้น “คุณเย่ชู นกแก้วที่คุณเลี้ยงฉลาดมากเลยนะครับ ถึงกับรู้ว่าผมหมายถึงอะไร แล้วตอบได้ตรงเป๊ะ คุณคงทุ่มเทเลี้ยงมันเยอะเลยใช่ไหมครับ”
ทั้งสามเห็นอุปกรณ์ชิ้นเล็ก ๆ ที่อกตั้นตั้น ดูท่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงเน็ตไอดอลสินะ?
เย่ชูยังไม่ทันตอบ เป่าฉีก็บินลงมา “เรื่องแค่นี้ยากตรงไหน?”
“พวกมนุษย์นี่ไม่ค่อยเห็นโลกกันเลยนะ ที่หมู่บ้านเรามีนกที่พูดได้ตั้งเยอะ” ตั้นตั้นซึ่งติดอุปกรณ์ไลฟ์สดเหมือนกันส่งสัญญาณให้ทั้งสองหันไปมองด้านหลัง
พวกเขาเห็นกรงนกแขวนอยู่เต็มต้นพลับที่เพิ่งแตกยอดอ่อน นกแก้วจำนวนนับไม่ถ้วนเกาะอยู่บนต้นไม้