เย่ชูมองสภาพยับเยินของทั้งสามคน ก่อนจะเหลือบเห็นมีดที่ปักอยู่บนลำต้นสนหงโต้ว จึงพอเดาอะไรได้ราง ๆ
เห็นต้าไป๋ทำท่าทางดุดันขึงขัง เย่ชูก็รีบเข้าไปอุ้มมันขึ้นมา ต้าไป๋ยังไม่ยอมแพ้ ส่ายหัวไปมา พลางทำท่าขึงขังดุร้าย
เย่ชูตบหัวมันเบา ๆ ทีหนึ่ง “พอได้แล้ว ไม่ใช่คนร้ายสักหน่อย แต่พวกเธอระแวดระวังกันได้ดีมาก เยี่ยมเลย!”
เย่ชูเดินไปยังรังผึ้งที่อยู่ไม่ไกล ส่งเสียงหึ่ง ๆ สองครั้ง เหล่าผึ้งก็ได้รับคำสั่งและบินกลับมา
ส่วนพวกกระรอกที่ขว้างลูกสนก็หยุดมือ พากันวิ่งไปเกาะต้นไม้ข้างเย่ชู ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวราวกับกำลังฟ้องอะไรบางอย่าง
เย่ชูพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจ แล้วหันไปมองทั้งสามคนที่ยังเอามือกุมหัววิ่งหนีไปมา วิ่งไปทางโน้นทีทางนี้ที ไม่ล้มก็ชนต้นไม้
ศูนย์แคลอรี,【ฉันก็ดูออกแล้ว พวกเขาคงไม่ใช่คนร้ายหรอก คนร้ายที่ไหนจะโง่ได้ขนาดนี้】
เย่ชูหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะขึ้นเสียง “เฮ้ ไม่มีผึ้งแล้ว เลิกวิ่งมั่วได้แล้ว!”
ทั้งสามคนยังไม่ได้ยินในทันที
“ก๊าบ!” ต้าไป๋ร้องเสียงดัง
ทั้งสามคนยิ่งตกใจจนกุมหัววิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
“หยุดวิ่งได้แล้ว!”
“เจ้าผึ้งน้อยกลับรังกันหมดแล้ว!”
“พวกคุณเป็นใคร?” หยวนเป่ากับพวกบินไปข้างทั้งสามคนแล้วตะโกนถาม
ทั้งสามคนเหมือนเพิ่งได้ยินว่ามีคนมา จึงค่อย ๆ ลดเสื้อผ้าที่ใช้คลุมหัวลงอย่างระมัดระวัง
ภาพที่เห็นคือฝูงนกแก้วกำลังล้อมพวกเขาอยู่ตัวหนึ่งบินมาเกาะบนกิ่งไม้ตรงหน้า แล้วมองพวกเขาด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น
“Are you OK?”
ซ่งเหรินเจี๋ยล้มตึงหงายหลังทันที สัตว์เล็กสัตว์น้อยบนภูเขาลูกนี้เป็นภูตผีกันหมด น่ากลัวเกินไปแล้ว แถมยังมีตัวที่พูดได้อีก!
“พี่ซ่ง! คุณซ่ง...” อีกสองคนรีบพุ่งเข้าไปหา นึกว่าซ่งเหรินเจี๋ยถูกผึ้งต่อยจนช็อก