ระหว่างพูด เย่ชูก็เริ่มลอกเปลือกจากด้านล่างแล้ว
ศูนย์แคลอรี，【ว้าว พีโลควอตระดับห้าดาวลูกนี้สวยเป๊ะมาก พันธุ์นี้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพอสุกแล้วต้องอร่อยสุด ๆ!】
【เสี่ยวชูกับฉันคลื่นความถี่เดียวกันเลย ฉันก็ชอบเริ่มลอกจากด้านล่างเหมือนกัน แล้วจับขั้วด้านบนของพีโลควอตกิน จะได้ไม่เลอะมือ】
【จริงเหรอ ฉันชอบเริ่มลอกจากด้านบนแล้วทิ้งส่วนด้านล่าง พวกคุณไม่รู้สึกว่าส่วนล่างสกปรกเหรอ】
【ฉันกินได้หมด ขอแค่อย่ากินทั้งเปลือกก็พอ!】
เย่ชูอ่านคอมเมนต์อยู่สองสามอัน แล้วก็รู้สึกว่าทุกวันนี้ผู้คนช่างมีชีวิตสุขสบายจริง ๆ แค่กินพีโลควอตลูกเดียวยังเถียงกันได้ว่าจะเริ่มลอกเปลือกจากตรงไหน
พริบตาเดียว เปลือกพีโลควอตก็ถูกลอกออกมาจนหมด เนื้อสีเหลืองอมส้มมีน้ำผลไม้เอ่อซึม เย่ชูรีบกัดเนื้อผลไม้เข้าไปคำหนึ่ง
ดวงตาพลันสว่างวาบ เธอกินหมดในสองสามคำ เมล็ดกับไส้ด้านในก็แยกออกจากเนื้อได้อย่างสมบูรณ์
จากนั้นเธอก็เด็ดมาอีกลูก แล้วกินอย่างรวดเร็ว
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ห้องคอมเมนต์หยุดคุยเรื่องการลอกเปลือก ทุกคนต่างจ้องเย่ชูกินพีโลควอตลูกแล้วลูกเล่าอย่างใจจดใจจ่อ
พวกเขารู้ดีว่าเย่ชูเคยกินของหน้ากล้องอยู่แล้ว และมักชมว่าเธอมีมารยาทมาก เวลากินอะไรก็เคี้ยวช้า ๆ กิริยาสุภาพเรียบร้อย
แต่วันนี้เธอกลับไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าน้ำผลไม้จะเปื้อนนิ้ว สายตากวาดหาผลไม้สุกบนต้น แล้วก็อดใจไม่ไหวที่จะเลือกผลถัดไปมาชิม
ท่าทางยังคงน่ารักและสง่างามเหมือนเดิม
แต่แฟน ๆ ที่มองเธอกินลูกแล้วลูกเล่าผ่านหน้าจอกลับเผลอกลืนน้ำลายตามอย่างห้ามไม่อยู่
ศูนย์แคลอรี，【เสี่ยวชู เธอปลูกไม้ผลเสร็จหมดแล้วใช่ไหม ฉันไปบ้านเธอได้หรือยัง ฉันจะไปช่วยให้อาหารนกแก้ว!】