【ไม่ง่ายเลยนะ ในที่สุดพวกนกแก้วก็โตแล้ว! รู้จักเก็บความลับกันเป็นด้วย】
【ฮ่า ๆ เหมือนเห็นลูกชายตัวแสบที่บ้านเลย】
【ทำหยิ่งเก่ง น่ารักสุด ๆ!】
【ฉันที่เฝ้าห้องไลฟ์ทุกวันเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง】
【ฉันก็ด้วย…】
เย่ชูเหลือบมองโทรศัพท์ แล้วหันไปมองฝูงนกแก้วที่ยืนกรานต่อต้านอย่างสันติ
“ไม่คิดจะบอกฉันจริง ๆ เหรอ งั้นฉันย้อนดูกล้องวงจรปิดเองก็ได้ ถ้าฉันจับได้ว่าใครทำเรื่องไม่ดี…”
“พวกเราไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีนะ!”
“พวกเราไม่ได้ขโมยผลไม้!”
“มันร่วงลงมาเองต่างหาก!”
“พวกนกบนเขาบอกว่าเสี่ยวชูชอบเอาข้าวฟ่างมาให้ทุกคนกิน ห้ามแตะผลไม้ของเธอ ผลไม้ที่อยู่บนพื้นเป็นของที่พวกเราเอาไปให้พวกมันกิน ต้าอ๋งกับพวกพ้องเป็นคนคาบออกไป”
เย่ชูเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ไม่นึกเลยว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวกับต้าอ๋งด้วย
เธอก็ว่าอยู่ รูปร่างเล็ก ๆ ของนกแก้วไม่น่าจะขนพีโลควอตออกไปได้ ตอนนี้พีโลควอตใกล้สุกเต็มที ลูกใหญ่มีขนาดพอ ๆ กับตัวนกแก้ว ส่วนลูกเล็กก็ยังใหญ่เท่าลูกปิงปอง พวกมันทำไม่ไหวจริง ๆ
อีกอย่าง เธอเองก็ไม่ทันสังเกต ตอนแรกยังเห็นพีโลควอตร่วงอยู่ใต้ต้นสองสามลูก นึกว่าเสียแล้ว พอไก่กับเป็ดจิกกินไปนิดหน่อย เธอก็ปล่อยตามใจ
ใครจะไปคิดว่านกแก้วกับไก่ที่บ้านจะร่วมมือกัน ลักลอบขนพีโลควอตไปให้พวกนกบนเขา
เย่ชูเดินไปใต้ต้นพีโลควอต “ดูเหลืองทั่วทั้งลูกแล้วนะ แต่ทำไมฉันถึงไม่กล้าลองกินเลยก็ไม่รู้”
แฟนไลฟ์ขาประจำหัวเราะกันจนกลิ้งไปกับพื้น พวกเขาเข้าใจดีว่าเสี่ยวชูคงเข็ดจนกลัวไปหมดแล้ว
ถึงนกแก้วจะบอกว่ากินได้ เธอก็ยังไม่กล้าลอง