งานชุนไถที่คึกคักอยู่สามวันก็ปิดฉากลงเช่นนี้
ชาวบ้านยังไม่ค่อยชินกับการที่นักท่องเที่ยวปากหวานเหล่านั้นจากไป ตามปกติพวกเขายังคงนั่งอยู่หน้าบ้าน รอให้เด็ก ๆ เดินเข้ามาคุยด้วยเอง ทั้งยังคอยหยอกล้อและต่อรองราคาผักกับพวกเขา
เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น ในหมู่บ้านก็ยังคงเงียบสงบเหมือนเดิม
แววตาของผู้เฒ่าผู้แก่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากเฝ้ารอเป็นผิดหวัง
จริงด้วย ขนาดลูกหลานของตัวเองยังไม่อยากอยู่ที่นี่ แล้วเด็ก ๆ ที่แค่มาหาความครึกครื้นจะมาได้ทุกวันได้ยังไง
พวกเขาไม่รู้เลยว่า บนไหล่เขา เย่ชูกำลังสั่งคนงานให้ปลูกต้นไม้ตรงตำแหน่งที่กำหนด
เธอหันไปอธิบายให้ตั้นตั้นที่ติดอุปกรณ์ไลฟ์สดขนาดเล็กฟังไปด้วย «ช่วงนี้ฉันจะปลูกต้นไม้ทุกวัน ที่บ้านไม่มีใครอยู่ แนะนำว่าทุกคนอย่าเพิ่งมาเลย ช่วงนี้ฉันอาจไม่มีเวลาต้อนรับทุกคน»
«พวกนกแก้วบินเป็นกันแล้ว ชอบบินเข้าไปเล่นกับนกในป่า กว่าจะกลับมาดูการ์ตูนก็ค่ำ พวกคุณคงไม่ได้เจอพวกมันหรอก»
«พี่ชิงไปประชุมสรุปงานที่อำเภอ ไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านเหมือนกัน ตลอดสามวันนี้ก็พอจะเห็นแล้วว่าพวกเรายังไม่มีประสบการณ์ ความสามารถในการต้อนรับคนยังไม่พอ ดีที่ทุกคนเข้าใจและไม่ถือสา พวกผู้นำของพวกเขาคงต้องสรุปบทเรียนแล้วทบทวนตัวเอง»
«อีกอย่าง บัญชีของฉันจะให้ตั้นตั้นดูแลไปก่อน มันเป็นตัวเดียวในบรรดานกแก้วทั้งหมดที่คนรับเลี้ยงปฏิเสธ เลยซึมไปนิดหน่อย ทุกคนช่วยปลอบมันกันเยอะ ๆ นะ»
【เข้าใจแล้ว เสี่ยวชู พวกเราจะไม่ไปสร้างความวุ่นวายให้เธอหรอก แต่เอาจริง ๆ วันจันทร์มนุษย์เงินเดือนอย่างพวกเราต้องไปทำงาน ไม่อยากโดนหักเงินเดือนกับเบี้ยขยัน】
【สงสารตั้นตั้นจัง แต่คุณลุงทำเพื่อมันจริง ๆ ใคร ๆ ก็รู้ว่าต้องใช้แรงกายแรงใจแค่ไหนในการดูแลเด็กที่ป่วย คุณลุงหาเงินจากตั้นตั้นได้ตั้งเยอะ ถ้าเห็นแก่ตัวสักหน่อยก็คงรับตั้นตั้นมาเลี้ยงแล้ว แต่เขาคิดถึงตั้นตั้นจริง ๆ】