ศูนย์แคลอรี,【สตรีมเมอร์ไม่ต้องขอโทษหรอก การได้มาเจอกันก็เป็นเรื่องบังเอิญอยู่แล้ว ถึงฉันจะไม่รู้ว่าสไตล์ไลฟ์ของพี่สาวเป็นแบบไหน แต่แค่ยอมบอกไอดีมา ฉันก็ให้อภัยได้ทุกเรื่อง】
ในออฟฟิศแห่งหนึ่ง หญิงสาวหน้าตาน่ารักกำลังกอดแก้วชานม ยิ้มมองเย่ชูอยู่
สิ่งที่เธอชอบดูที่สุดในไลฟ์ก็คือสาวสวย ดูคนสวยแล้วทั้งกายทั้งใจก็สดชื่น
ส่วนในห้องหนังสือที่ตกแต่งอย่างล้ำสมัยอีกแห่งหนึ่ง เด็กหนุ่มกำลังเอนกายพิงเก้าอี้คอมพิวเตอร์
เมื่อมองหญิงสาวในโทรศัพท์ที่เรียกเขาว่า “เพื่อน” ทั้งที่เพิ่งทำความสะอาดเสร็จ กลับรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก
ภาพคมชัดจนมองเห็นขนอ่อนบนหน้าผากของเธอ แต่กลับไม่เห็นรอยตำหนิบนผิวแม้แต่น้อย เขากำลังคิดว่าเธอใช้ฟิลเตอร์ปรับผิวหรือเปล่า
ที่สำคัญคือเธอปฏิเสธเขาตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแบบนั้น เพราะเขายังไม่ทันได้ส่งของขวัญให้หรือไง? สตรีมเมอร์หน้าตาดีที่เปิดหน้าไลฟ์พวกนี้ก็ชอบเล่นมุกแบบนี้ไม่ใช่เหรอ
น้ำตาลที่อยู่ข้างบนคนนั้นน่ารำคาญชะมัด ต้องให้เธอช่วยตอบแทนตัวเองหรือไง?
เด็กหนุ่มกำลังคิดว่าจะส่งของขวัญสักชิ้น ให้เย่ชูไปทำความสะอาดต่อดีไหม
จู่ ๆ ก็มีเสียงอื่นดังขึ้นจากในวิดีโอ
“เสี่ยวชู เสี่ยวชู กลับมาแล้วเหรอ?” ป้าคนหนึ่งที่สวมผ้ากันเปื้อนเดินเข้ามาจากประตูรั้ว
“เอ๊ะ เสี่ยวชู ทำไมทำความสะอาดลานบ้านได้สะอาดขนาดนี้ล่ะ เก็บส้มจี๊ดด้วยเหรอ? ป้ากำลังคิดว่าจะบอกหนูอยู่พอดีว่าส้มจี๊ดที่บ้านต้องรีบจัดการแล้ว ไม่อย่างนั้นพออากาศร้อนขึ้นก็จะหมักจนเหม็น”
เย่ชูหันกลับไป ไม่ได้มองห้องไลฟ์อีก “ป้าเหอ หนูเพิ่งกลับมาแล้วเห็นว่ามันร่วงเต็มพื้น แถมในลานบ้านก็มีแต่หญ้าขึ้น พี่สาวหนูช่วยเก็บกวาดให้ เมื่อกี้เธอมีธุระเลยออกไปแล้ว อ้อ ส้มจี๊ดนี่สุกเต็มที่แล้วค่ะ ป้าเหอเอากลับไปกินบ้างนะ หวานมากเลย”
เย่ชูพูดพลางยกถุงใบหนึ่งส่งให้ป้าเหอ
ป้าเหอไม่ได้เกรงใจ รับถุงไปแล้วมองเธอด้วยความสงสาร “เสี่ยวชู เห็นหนูกลับมาตั้งหลักได้ก็ดีแล้ว พ่อแม่หนูคงหวังให้หนูใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่บนสวรรค์”
เย่ชูขานรับเบา ๆ
“จริงสิ ที่ป้ามาหาก็เพราะมีเรื่องจะบอก ก่อนหน้านี้ป้ามาดูที่ลานบ้านทุกวันอยู่หลายวัน เห็นไม่มีความเคลื่อนไหวก็เลยไม่ได้มาหาหนู ตอนนี้เห็นหนูเก็บกวาดลานบ้านแล้ว ลุงหนูบอกว่าหนูเช่าภูเขาด้านหลังไว้ด้วย รู้ว่าหนูจะอยู่ในหมู่บ้านต่อ เมื่อก่อนแม่หนูเลี้ยงไก่ เป็ด ห่านไว้เยอะ บอกว่ารอหนูกลับบ้านช่วงปีใหม่แล้วจะทำอาหารชุดใหญ่ให้กิน...”
ป้าเหอชะงักไปทีหนึ่ง เมื่อครู่เธอปลอบเย่ชูไปแล้ว แต่ถ้าพูดต่อก็กลัวคนอื่นจะหาว่าพูดไม่รู้เรื่อง เอาแต่ซ้ำเติมแผลใจเด็กคนนี้
แต่เธอแค่อยากบอกให้เด็กคนนี้รู้ว่าพ่อแม่รักเธอมาก และหวังให้เธอเข้มแข็ง ใช้ชีวิตต่อไปให้ดี
“ไม่เป็นไรค่ะป้าเหอ หนูเชื่อว่าพ่อแม่เป็นคนดีขนาดนั้น ต่อให้ไปอยู่บนสวรรค์ก็คงสบายดี ต่อไปหนูยังต้องรำลึกถึงพวกท่านกับเพื่อนบ้านทุกคนด้วย ถ้าพวกป้าไม่กล้าพูดถึง หนูก็คงไม่กล้าพูดเหมือนกัน”
“เฮ้อ เสี่ยวชู เห็นหนูเป็นแบบนี้ พ่อแม่ที่อยู่ข้างล่างก็คงวางใจได้ ต่อไปมีปัญหาอะไรก็มาหาพวกเราได้เลย คิดซะว่าเป็นผู้ใหญ่ในครอบครัวนะ!
“ที่ป้ามาก็เพราะอยากบอกว่า พ่อแม่หนูเลี้ยงไก่เป็ดไว้เยอะ ตอนเกิดเรื่องไม่มีใครดูแล ลุงสามของหนูเลยตัดสินใจเอาไปเลี้ยงที่บ้านเรา ก่อนหน้านี้ยังไม่มีโอกาสบอก ตอนนี้หนูอยากเอากลับไปเลี้ยงไหม หรือจะให้ลุงช่วยจัดการให้? ไก่เป็ดที่เลี้ยงแบบชาวบ้านนี่คนเมืองชอบมาก ขายได้ราคาดีเลยนะ”
ในห้องไลฟ์ นักล่าเงียบงันที่บอกว่าจะไปพิมพ์ว่า【มุกตามบทเป๊ะ ฉันไปจริงแล้วนะ รอดูเถอะว่าโดนหลอกกันยังไง!】
ศูนย์แคลอรี,【จะไปก็รีบไปเลย น่ารำคาญจริง ๆ บ้านไหนจะเอาเรื่องพ่อแม่เสียชีวิตมาแต่งเป็นบทละครกัน!】
โมโม่เดิมทีอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่พอมือค้างอยู่บนหน้าจอก็เปลี่ยนใจ เอาเถอะ ดูต่อว่าเป็นบทละครแบบไหน ขอแค่ไม่วู่วาม อีกฝ่ายจะหลอกอะไรได้?
“จริงด้วยค่ะ หนูยังสงสัยอยู่เลยว่าทำไมช่วงนี้บ้านเงียบจัง ปกติกลับบ้านทีไร ไก่ที่บ้านร้องเสียงดังจนหนูนอนไม่หลับเลย หนูลืมไปว่าแม่ชอบเลี้ยงไก่เป็ดที่สุด งั้นหนูเอากลับไปเลี้ยงเองนะคะ ป้าเหอ”
ในหมู่บ้าน เวลาคนในบ้านมีธุระแล้วฝากเพื่อนบ้านช่วยดูแลสัตว์เลี้ยงในบ้าน เป็นเรื่องปกติมาก
“ได้สิ เดี๋ยวป้าไปจับมาให้เลย แม่หนูเลี้ยงไก่เก่งจริง ๆ ไก่ตัวผู้ที่ตั้งใจจะเก็บไว้ไหว้เจ้าแม่ช่วงปีใหม่ ตอนอยู่บ้านขนยังเงางามสวยอยู่เลย ป้าเลี้ยงไปแค่เดือนเดียว ขนก็หมองลงเยอะแล้ว อย่าโทษป้านะว่าเลี้ยงไม่ดี”
“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงคะ? ป้าช่วยหนูตอนสำคัญที่สุด แค่นี้ก็ช่วยหนูได้มากที่สุดแล้วค่ะ!”
“เด็กคนนี้ ปากหวานเหมือนตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิด อ้อ ช่วงปีใหม่ไก่ไม่ค่อยออกไข่ แต่ไก่บ้านหนูยังออกมาได้ตั้ง 40 กว่าฟอง เป็ดออกเยอะกว่า ราว ๆ 100 ฟอง ส่วนห่านไม่ค่อยออกไข่ มีแค่ 8 ฟอง เดี๋ยวป้าเอากลับมาพร้อมกันนะ”
“ป้าเหอ หนูจะเอาไก่ เป็ด ห่านกลับไป ส่วนไข่ป้าเก็บไว้กินเองเถอะ ถือเป็นค่าอาหารของพวกมันเดือนนี้ หนูจะได้ไม่ต้องเอาอาหารไปให้แยกต่างหาก”
“ไม่ได้นะ เพื่อนบ้านช่วยเหลือกัน จะไปรับของตอบแทนได้ยังไง ต่างคนต่างช่วยกันสิ” ทั้งสองเดินออกไปด้วยกัน ป้าเหอปฏิเสธไม่หยุด
“ถือว่าหนูคนนี้กตัญญูกับลุงสามก็แล้วกันค่ะ หนูกินไข่เยอะขนาดนี้คนเดียวไม่หมดแน่ เอากลับไปก็เสียเปล่า แต่หนูอยากกินไข่เค็มฝีมือป้าเหอจัง คราวหน้าช่วยทำให้หนูสักหน่อยได้ไหมคะ?”
พอได้ยินเย่ชูพูดคุ้นเคยราวกับเป็นเรื่องธรรมดาแล้วขอให้ช่วย ป้าเหอก็มีแววตาอ่อนโยนขึ้นทันที
“ได้สิ ไข่เป็ดบ้านหนูป้าเห็นแล้วว่าเป็นไข่แดงคู่ทั้งนั้น ไข่เค็มที่ทำจากไข่เป็ดพวกนี้เมื่อก่อนมีน้ำมันเยิ้ม แค่พูดถึงป้าก็น้ำลายสอแล้ว มีไข่เป็ดทีไรลุงสามของหนูก็ดื่มเหล้าเพิ่มอีกแก้ว พ่อแม่หนูเป็นคนขยันแท้ ๆ เฮ้อ สวรรค์ไม่ยุติธรรมเลย คนดีขนาดนี้ ทำไมถึง...” ป้าเหอกลั้นไม่ไหว ยกมือเช็ดน้ำมูกเสียทีหนึ่ง
เย่ชูตบหลังป้าเหอเบา ๆ เพื่อปลอบ ดวงตาแดงก่ำก่อนถอนหายใจเบา ๆ นี่คงเป็นชะตาชีวิต ไม่มีใครรู้ว่าอุบัติเหตุกับวันพรุ่งนี้อย่างไหนจะมาถึงก่อน แต่เมื่อมีคนมากมายคิดถึงพ่อแม่และจดจำความดีของพวกท่าน เย่ชูก็รู้สึกมีความสุขมาก
ไม่นานเย่ชูกับป้าเหอก็หิ้วไก่คนละหลายตัวกลับมา ห่านขาวตัวใหญ่สองตัวเดินนำเป็ดราว 20 ตัวตามมาด้วยท่าทางโยกเยก พวกมันไม่ต้องไล่ต้อนก็พากันกระโดดลงบ่อน้ำกลางลานบ้านแล้วว่ายเล่น
“ห่านบ้านหนูนี่เชื่องจริง ๆ อยู่บ้านป้าตั้งหลายวัน พอปล่อยออกมาทีไรก็วิ่งกลับบ้านทุกที!” ป้าเหอโยนไก่เข้าเล้าแล้วมองไปที่บ่อน้ำ บ่อน้ำกลางลานบ้านไม่ได้ใหญ่ พอเป็ดกับห่านลงไปก็เห็นได้ชัดว่าแออัดอยู่บ้าง
พวกมันแค่ว่ายวนรอบหนึ่งก็พากันกระโดดขึ้นมา จิกใบหญ้าบนพื้น แล้วเดินโยกเยกไปทางสวนหลังบ้าน
“ใช่ค่ะ เชื่องมาก!” เชื่องที่ไหนกัน เมื่อกี้ห่านตัวผู้ยังคิดจะจิกเธออยู่เลย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอใช้พลังวิญญาณเส้นหนึ่งชักนำ พวกมันคงไม่เชื่อฟังขนาดนี้ เธอโยนพลังวิญญาณเส้นนั้นลงไปในน้ำ พอพวกมันดูดซับพลังจนหมด ดวงตาเล็ก ๆ ก็ดูคล้ายมีสติปัญญาขึ้นมานิดหน่อย รู้ว่าที่นี่อันตรายถึงได้รีบวิ่งไปสวนหลังบ้านอย่างคล่องแคล่ว
สวนหลังบ้านเป็นสวนผลไม้ที่มีรั้วล้อม ไก่ เป็ด ห่านของแม่ปล่อยให้หากินกันเองอยู่ในนั้น เย่ชูไม่ต้องกลัวว่าพวกมันจะหนีออกไป จึงปล่อยตามสบาย
“ได้ งั้นป้ากลับก่อนนะ เสี่ยวชู ถ้าต่อไปสวนผลไม้ต้องการคนช่วยก็มาหาลุงสามได้เลยนะ!”
“ได้ค่ะป้าเหอ ถ้าหนูต้องการความช่วยเหลือจะบอกแน่นอน แล้วหนูจะจ่ายค่าแรงตามปกติด้วย ป้ากับลุงสามห้ามปฏิเสธนะคะ เข้าใจไหม?”
“รู้แล้ว ๆ เด็กคนนี้เคร่งกฎระเบียบยิ่งกว่าพ่อหนูอีก ป้ากลับก่อนนะ!” ป้าเหอพูดพลางโบกมือแล้วเดินจากไป
เย่ชูมองส่งป้าเหอจนลับตา จากนั้นก็เอาอาหารให้ไก่ในเล้า เติมน้ำลงไปแล้วใส่พลังวิญญาณเพิ่ม
พอหันกลับมาก็เห็นอุปกรณ์ไลฟ์สดขนาดมหึมาอีกครั้ง เอ่อ ไม่รู้ว่าคนในห้องไลฟ์ไปกันหมดหรือยังนะ
เย่ชูรีบเดินไปดูห้องไลฟ์ ยังเหลือคนอยู่กว่า 20 คน เธออดทอดถอนใจไม่ได้ เดี๋ยวนี้คนเราว่างกันจริง ๆ ในห้องไลฟ์ไม่มีอะไรเลยแท้ ๆ ยังดูได้นานขนาดนี้