ในห้องไลฟ์เงียบสนิท นาน ๆ ทีจะมีชาวเน็ตสักคนสองคนเข้ามา พอเห็นคนสองคนหันหลัง ก้มหน้าตัดผลไม้โดยไม่มีใครพูดแนะนำอะไร ก็รู้สึกน่าเบื่อแล้วกดออกไปทันที
ตอนแรกเย่ชิงคิดว่าจะลองดูช่องคอมเมนต์ เผื่อมีคนสงสัยอะไรขึ้นมา แต่พอได้ยินเสียงกรรไกรของเย่ชูที่อยู่ข้าง ๆ ดังฉับ ๆ ไม่หยุด
แม้แต่นักศึกษามหาวิทยาลัยที่แรงน้อยจนแบกของหนักหรือยกของก็ไม่ไหว ยังตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างขยันขันแข็ง ส่วนตัวเองเป็นเจ้าหน้าที่หมู่บ้านที่อยู่บ้านมาตลอด กลับแอบอู้งานเสียได้
ไม่ได้สิ จะให้ลูกพี่ลูกน้องมองตัวเองไม่ดีไม่ได้ เย่ชิงจึงก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างตั้งใจบ้าง
ถุงบนพื้นเต็มอย่างรวดเร็วถึงสองถุงใหญ่
ไม่รู้ว่าตัดไปนานแค่ไหน เย่ชิงก็รู้สึกเจ็บโคนนิ้วโป้ง เธอสลับกรรไกรไปถืออีกมือ กำมือคลายมืออยู่สองสามครั้ง ก่อนมองเย่ชูที่ยังก้มหน้าตัดผลไม้อย่างตั้งใจ
น้องสาวของเธอสมกับที่เกือบได้เป็นนักวิทยาศาสตร์จริง ๆ แม้แต่ตอนทำงานก็ยังมีสมาธิขนาดนี้ แต่ถ้าทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ มือคงพองแน่
“ชูชู พักบ้างเถอะ วันนี้ตัดไม่เสร็จพรุ่งนี้ค่อยทำก็ได้ ไม่ต้องรีบขนาดนี้หรอก”
“ได้ค่ะ พี่ชิงพักก่อนเลย ถ้าหนูเหนื่อยเดี๋ยวหนูพักเอง ตอนเช้าหนูต้มน้ำไว้ในครัว พี่หั่นส้มจี๊ดสองลูกชงดื่มได้นะ ในตู้เย็นมีน้ำตาลกรวดกับน้ำผึ้ง เติมเองได้เลย!”
เย่ชิงเห็นว่าเกลี้ยกล่อมเย่ชูไม่สำเร็จ จึงขยับนิ้วมือไปมา ไม่ได้แล้ว เธอต้องพักสักหน่อยจริง ๆ อีกอย่างพอเย่ชูพูดขึ้นมา เธอก็รู้สึกกระหายน้ำเหมือนกัน
“งั้นพี่ไปชงน้ำก่อนนะ เดี๋ยวค่อยกลับมาตัดต่อ” เย่ชิงพูดพลางหยิบแก้วน้ำใบใหญ่ของตัวเองแล้วเดินเข้าครัว
ไม่นานเธอก็ยกแก้วขึ้น เติมน้ำส้มจี๊ดจนเต็ม แล้วรินอีกแก้วให้เย่ชู ก่อนยกเก้าอี้ตัวหนึ่งไปวางไว้ใต้ชายคา
“ชูชู พ่อเธอเก่งเกินไปแล้วนะ พี่นึกว่าส้มจี๊ดจะออกผลแค่ชั้นนอก ที่ไหนได้ ข้างในยังมีผลอีกตั้งเยอะ ต้นหนึ่งคงได้สักยี่สิบถึงยี่สิบห้ากิโลกรัมแน่ ๆ ต้นไม้กลับไม่ถูกกดจนเอน แถมสูงพอดีกับตัวคน เก็บผลก็สะดวกมาก”
“อืม พ่อเสริมลำต้นหลักไว้ กิ่งก็จะตัดแต่งทุกฤดูใบไม้ผลิ กิ่งแขนงเลยแข็งแรงด้วย ถึงไม่เอนลงมา เดี๋ยวพอเก็บผลหมดหนูก็จะตัดแต่งเหมือนกัน ส่วนความสูงของต้นก็ปรับตามส่วนสูงหนู ต้นนี้สูงพอ ๆ กับหนูมาตลอดตั้งแต่หนูหยุดสูงแล้ว”
เย่ชูนึกถึงตอนเด็กที่เคยอยากลองเก็บมะเดื่อ จนปีนต้นไม้แล้วเกือบตกลงมา ตั้งแต่นั้นมาพ่อก็พยายามปลูกต้นผลไม้ให้สูงพอ ๆ กับเธอ เพื่อให้เก็บผลได้สะดวก
ความรักที่พ่อมีให้เธอไม่เคยแสดงออกด้วยคำพูด แต่ซ่อนอยู่ในรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ หล่อเลี้ยงหัวใจ พวกท่านรักเธออย่างเต็มที่ จึงคอยปกป้องเธอในช่วงเวลาสำคัญ และแม้แต่ตอนข้ามมิติก็ยังยอมแลกวิญญาณเพื่อให้เธอมีโอกาสรอดชีวิต
เย่ชูจ้องต้นส้มจี๊ดอยู่นาน ก่อนตัดกิ่งที่มีผลเป็นพวงตรงตำแหน่งสูงสุดลงมา เพราะฉะนั้นพวกเธอก็อย่าเพิ่งรีบสูงขึ้นง่าย ๆ ล่ะ
เย่ชิงเห็นเย่ชูชะงักไป แล้วตัดกิ่งที่สูงที่สุดทิ้ง ก็รู้ทันทีว่าตัวเองพูดถึงเรื่องที่ไม่ควรพูดอีกแล้ว อยากจะตีปากตัวเองจริง ๆ
เธอกำลังจะพูดอะไรสักอย่างปลอบเย่ชู จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น
เย่ชิงรับสาย “หา? อะไรนะ?”
“ทำไมคนคนนี้ถึงได้ใจร้ายขนาดนี้ รอก่อนนะ ฉันไปเดี๋ยวนี้!”
เย่ชูมองเย่ชิงอย่างสงสัย ในหมู่บ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?
เย่ชิงหยิบแก้วน้ำที่ยังไม่ได้จิบสักอึกขึ้นมา แล้วรีบขี่รถไฟฟ้าออกไป “ชูชู ไม่ต้องรีบตัดนะ รอพี่กลับมาก่อนแล้วค่อยทำด้วยกัน ลองดูว่ามีถุงมือไหม พี่นี่ซุ่มซ่ามจริง ๆ น่าจะเตือนให้ใส่ถุงมือก่อน จะได้ตัดง่ายขึ้น
มีคนไปปล่อยสัตว์ที่ปากหมู่บ้าน พี่ต้องไปดูหน่อย เผื่อพวกเขาปล่อยสัตว์ต่างถิ่นแถวนั้น ถ้าทำลายระบบนิเวศกับทรัพยากรธรรมชาติก็แย่เลย ยายแก่พวกนั้นที่งมงายกับเรื่องพวกนี้ สมัยนี้ทั้งโง่ทั้งใจร้ายจริง ๆ!”
เย่ชิงไม่รอฟังเย่ชูตอบ ก็รีบออกไปแล้ว เย่ชูมองแผ่นหลังของพี่สาว ก่อนตะโกนเสียงดังว่า “พี่ ขี่ช้า ๆ ระวังด้วย แล้วอุปกรณ์ไลฟ์นี่จะทำยังไง?”
เย่ชิงไม่แม้แต่จะหันกลับมา “วางไว้อย่างนั้นแหละ ไม่ต้องสนใจ เดี๋ยวพี่กลับมาเอา”
เย่ชูส่ายหน้า พี่สาวของเธอยังต้องเก็บประสบการณ์อีกมากถ้าอยากก้าวหน้า ใจร้อนวู่วามแบบนี้ ผู้บังคับบัญชาคงมองว่าไม่สุขุมแน่
แต่การที่เจ้าหน้าที่หมู่บ้านทำงานได้รวดเร็วขนาดนี้ ก็ถือเป็นโชคดีของชาวบ้าน
เย่ชูจึงทำตามที่เย่ชิงบอก ไม่สนใจอุปกรณ์ ปล่อยให้มันไลฟ์อยู่ตรงนั้น เพราะยังไงก็ไม่มีคนดู
เมื่อครู่ตอนเย่ชิงอยู่ เธอไม่สะดวกเร่งความเร็วในการตัดผลไม้ กลัวเย่ชิงสังเกตเห็นความผิดปกติ ตอนนี้เย่ชิงไปแล้ว ในห้องไลฟ์ก็ไม่มีคน เย่ชูจึงเพิ่มความเร็วขึ้นมาก
เธอรีบตัดผลไม้ให้เสร็จก่อน จากนั้นก็ตัดแต่งกิ่งไม้ แล้วหยิบจอบมาถางหญ้าทั้งหมดในลานบ้าน
กลางลานมีบ่อน้ำอยู่แห่งหนึ่ง ตะไคร่น้ำขึ้นเต็มไปหมด ปลาทองที่เลี้ยงไว้ก็ตายหมดแล้ว เหลือเพียงเต่าสองตัวที่ยังอึดทนมีชีวิตอยู่
เย่ชูช้อนพวกมันขึ้นมา ขัดตะไคร่น้ำบนกระดองออกจนสะอาด แล้ววางไว้ในอ่างล้างหน้า ก่อนทำความสะอาดบ่อน้ำจนเรียบร้อย
พอทิ้งขยะชิ้นสุดท้ายออกไป ลานบ้านก็เปลี่ยนโฉมไปอย่างสิ้นเชิง กลับมามีสภาพเหมือนตอนพ่อยังอยู่ได้สักเจ็ดแปดส่วน เย่ชูเห็นแล้วก็พอใจมาก
แค่ขาดดอกไม้ที่แม่ชอบไปหลายต้น ไว้วันหลังค่อยปลูกเติมใหม่ เชื่อว่าถ้าวันหนึ่งพ่อกับแม่ผ่านมาทางนี้ พวกท่านก็คงหยุดอยู่ต่ออีกสักนาที
เย่ชูปัดมือ เก็บเครื่องมือเข้าห้องเก็บของให้เรียบร้อย ระหว่างเดินผ่านอุปกรณ์ไลฟ์ของเย่ชิง เธอก็เหลือบมองหน้าจอโดยไม่ตั้งใจ
จำนวนคนในห้องไลฟ์ที่เคยเป็นศูนย์มาตลอด กลายเป็น 58 คนตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทำไมทั้ง 58 คนถึงไม่แสดงความคิดเห็นเลย?
หรือว่ากำลังดูเธอทำความสะอาดอยู่?
เย่ชูรู้สึกเหลือเชื่อ หรือว่าอุปกรณ์ของพี่สาวหลุดจากระบบกันนะ? กลับไปต้องบอกพี่ว่าอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ใช้ไม่ถนัดจริง ๆ ไม่ได้แตะมานานจนแทบไม่รู้แล้วว่าต้องใช้ยังไง
เย่ชูโบกมือให้กล้อง “สวัสดีค่ะ มีใครอยู่ไหม?”
น้ำตาลศูนย์แคลอรี,【สวัสดีค่ะสตรีมเมอร์ สตรีมเมอร์สวยจริงอย่างที่คิดไว้ เสียงก็หวานมากด้วย!】
เหมือนได้ปลดภาระ,【สตรีมเมอร์ เมื่อกี้เปิดเร่งความเร็วหรือเปล่า? พูดตามตรง ดูแล้วคนเป็นโรคใจร้อนอย่างฉันรู้สึกสบายทั้งกายทั้งใจเลย】
โมโม,【ฉันนึกว่าเป็นคลิปอัดไว้ ดูแล้วรู้สึกผ่อนคลายมาก อยู่ ๆ สตรีมเมอร์ก็ทักทายขึ้นมา ทำเอาตกใจหมด】
นักล่าในความเงียบ,【บทดีนี่ แต่หน้าสตรีมเมอร์ขาว มือก็นุ่มนิ่ม เห็นชัดว่าไม่ใช่คนทำงานไร่ เมื่อกี้ใช้เอไอสลับเอฟเฟกต์หรือเปล่า ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเป็นคนเดียวกัน】
น้ำตาลศูนย์แคลอรี,【ไม่ใช่มั้ง ฉากหลังก็ไม่เปลี่ยน เสื้อผ้าสตรีมเมอร์ก็ไม่ได้เปลี่ยน พวกเราดูเธอเดินมาทักทายเองกับตา หรือคุณเป็นโรคหวาดระแวงหรือไง ถึงได้พูดว่าเอไออยู่ได้】
นักล่าในความเงียบ,【เหอะ พวกคุณก็รอโดนหลอกเอาเงินไปเถอะ!】
เย่ชูเห็นว่าช่องคอมเมนต์คึกคักไม่น้อย แต่ก็ไม่ค่อยกล้าพูดสุ่มสี่สุ่มห้า เพราะนี่เป็นบัญชีของเย่ชิง หากเธอทำให้แฟนคลับที่มีอยู่น้อยนิดของหัวหน้าหมู่บ้านเย่ไม่พอใจขึ้นมา เรื่องคงใหญ่โตแน่
“เอ่อ ทุกคนคะ ขอโทษด้วย ฉันไม่ใช่สตรีมเมอร์เจ้าของบัญชีนี้ บัญชีนี้เป็นของพี่สาวฉัน ตอนแรกพี่ตั้งใจจะไลฟ์ตอนพวกเราเก็บส้มจี๊ด ให้ทุกคนได้สัมผัสความสนุกของการเก็บผลไม้ผ่านหน้าจอ แต่พอดีมีธุระด่วนเลยออกไปข้างนอก ทุกคนมีอะไรถามไว้ในช่องคอมเมนต์ได้นะคะ ถ้าฉันตอบได้ก็จะพยายามตอบให้ค่ะ”
น้ำตาลศูนย์แคลอรี,【สตรีมเมอร์ไม่ต้องขอโทษหรอก แค่มองหน้าสวย ๆ กับฟังเสียงก็รู้สึกสบายใจแล้ว สตรีมเมอร์ขายส้มจี๊ดเหรอ? ฉันนึกว่าส้มจี๊ดหมดฤดูไปแล้วซะอีก แล้วก็คิดมาตลอดว่าส้มจี๊ดมีไว้ประดับอย่างเดียว เพราะชื่อพ้องกับคำว่าโชคดีปีใหม่ ช่วงปีใหม่ฝ่ายจัดการหมู่บ้านของพวกเราชอบซื้อต้นส้มจี๊ดมาตกแต่งที่สุด แต่ปกติยังไม่ทันหมดปีใหม่ ผลก็โดนลูกบ้านเก็บไปหมดแล้ว】
โมโม,【ฉันไม่ชอบกินส้มจี๊ด มองแล้วเปรี้ยวจี๊ดเลย สตรีมเมอร์จะขายจริงเหรอ? ถ้าจะขายของฉันไปนะ ฉันชอบดูเธอทำความสะอาดมาก เป็นสวรรค์ของคนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำเลย】
เย่ชูยิ้มน้อย ๆ ก่อนยกส้มจี๊ดขึ้นมากัดคำหนึ่ง “ของบ้านฉันไม่เปรี้ยว หวานมากด้วย แต่ไม่ได้ขายนะ ส้มจี๊ดหมดฤดูไปแล้วจริง ๆ ช่วงก่อนบ้านฉันเกิดเรื่องนิดหน่อย เลยไม่ได้เก็บผลไม้บนต้น พวกมันร่วงเต็มพื้น วันนี้มีเวลาเลยมาทำความสะอาดลานบ้าน แล้วเก็บผลไม้ให้หมด เดี๋ยวให้พี่สาวเอากลับบ้านค่ะ”
เย่ชูมองจำนวนคนในห้องไลฟ์ที่เพิ่มขึ้นอีกหลายคน เห็นทุกคนเงียบกันหมด จึงเหลือบดูชื่อบัญชี “คุณโมโม ถ้าวันนี้ตั้งใจเข้ามาดูฉันทำความสะอาด ก็คงไม่ได้ดูแล้วค่ะ วันนี้ฉันเตรียมเก็บแค่ลานหน้าบ้าน
ถึงหลังบ้านจะยังมีสวนผลไม้อีกผืนใหญ่ที่ต้องจัดการ แต่หลังจากนี้พี่สาวฉันจะเป็นคนไลฟ์ คุณอาจจะไม่ได้เห็นภาพตอนทำความสะอาดเหมือนกัน ขอโทษด้วยนะคะ!”