เย่ชูรีบกลับถึงบ้าน ก็เห็นผักหลายชนิดวางอยู่หน้าประตู ทั้งผักกาดหอม ผักสลัด ตังโอ๋ และหญ้าอ้ายเฉ่าที่เพิ่งเด็ดมาเป็นกำใหญ่
เธอกวาดตามองรอบ ๆ แต่ไม่เห็นใคร ก็เข้าใจทันทีว่าลุงสามกับป้าจางเอามาให้
คนในหมู่บ้านก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ค่อยพูดขอบคุณออกมาตรง ๆ แต่แสดงออกด้วยการลงมือทำ
แต่เธออยู่คนเดียว จะกินผักเยอะแยะขนาดนี้หมดได้ยังไง
เย่ชูเปิดประตู หอบผักทั้งหมดเข้าไปในบ้าน ผักกาดหอมเก็บไว้ได้อีกสองวัน ส่วนตังโอ๋ต้องกินวันนี้
ส่วนหญ้าอ้ายเฉ่า เพิ่งแตกยอดสด ๆ ในช่วงนี้ เหมาะเอาไปทำขนมชิงถวนพอดี เธอเองก็อยากกินขึ้นมานิดหน่อย
ส่วนผักสลัด...
เย่ชูหันไปมองฝูงนกแก้วที่อยู่ในห้องนั่งเล่น ไม่ได้ดูโทรทัศน์ต่อแล้ว แต่กลับบินวนตามเธอไปมา
“หยวนเป่า โต้วโต้ว มากินผักสลัดกัน!”
นกแก้วตัวน้อยกินผักสลัดบ้างจะช่วยให้ระบบย่อยอาหารดีขึ้น เธอไม่ยอมให้พวกมันไปยุ่งกับผักในสวน พวกมันก็เชื่อฟัง ไม่ไปแตะต้องผักที่ปลูกไว้ในแปลง
พอเห็นเย่ชูหอบผักกลับมาเยอะขนาดนี้ พวกมันก็เหมือนเด็ก ๆ ทั้งอยากกินแต่ก็พยายามอดใจไว้
ทันทีที่ได้ยินเย่ชูบอกว่ากินได้ พวกมันก็พุ่งเข้ามาพร้อมกันอย่างรวดเร็ว
ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา พวกมันได้กินดีอยู่ดีที่บ้านเย่ชู แถมยังได้รับการหล่อเลี้ยงจากพลังวิญญาณ ขนของนกแก้วจึงงอกขึ้นมาไม่น้อย
พริบตาเดียว นกแก้วก็โบยบินเต็มท้องฟ้า วนรอบตัวเย่ชูเป็นวงกลม
“ขอบคุณนะ เสี่ยวชู!”
“วันนี้เสี่ยวชูสวยที่สุดเลย!”
“ฉันรักเสี่ยวชูที่สุด!”
“พวกประจบเก่งกันจริง ๆ!” เย่ชูหัวเราะ พลางคลี่ผักสลัดวางไว้บนโต๊ะในลานบ้าน มืออีกข้างก็ถือผักสลัดไว้กำหนึ่ง