“จื่อหลาน ลงจากเขาแล้วแวะไปบ้านฉันเลยนะ วันนี้ยังไม่ได้ให้อาหารนกแก้ว เธอช่วยให้อาหารหน่อย นกแก้วหลายร้อยตัวพากันร้องหิวใส่เธอพร้อมกัน อย่าเพิ่งรำคาญล่ะ”
“เป็นไปได้ยังไง ฉันไปให้อาหารนกแก้วที่สวนสัตว์ยังรู้สึกว่าเวลาให้อาหารน้อยไป ข้าวฟ่างก็ให้น้อยเกิน จ่ายไปตั้งยี่สิบหยวน แต่ให้ข้าวฟ่างมาแค่กำมือเดียว งกสุด ๆ เลย อาหญิง...”
เย่จื่อหลานอ้อนพลางคล้องแขนเย่ชู “ฉันจับพวกมันได้ไหม ขนสวยมากเลย ขนที่ร่วงพวกนั้นให้ฉันได้ไหม ฉันจะเอาไปทำภาพจากขนนก แล้วก็งานฝังขนนกสีเขียว อาหญิงรู้จักไหม”
“พอรู้มาบ้าง ถ้าเธอมีความอดทน ก็สมหวังได้แน่”
เย่ชูพูดเพียงสองประโยคสั้น ๆ ก็ปลอบเย่จื่อหลานจนสงบลงได้
สีหน้าของพี่สะใภ้ใหญ่ดีขึ้นเล็กน้อย แต่ยังเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ ทว่าอาจเป็นเพราะลุงใหญ่กับป้าสะใภ้อยู่ด้วย เธอจึงไม่ได้พูดอะไรไม่น่าฟัง
“เสี่ยวชู ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว เธอคิดจะทำอะไรกับภูเขานี่หรือ”
ลุงใหญ่มองภูเขาที่แทบไม่ต่างไปจากเมื่อก่อนด้วยความกังวล เย่ชูรับเหมาภูเขาไปแล้วจะไม่มีเงินเหลือหรือเปล่า
ช่วงนี้เห็นแต่เธอซื้อข้าวของเพิ่มเรื่อย ๆ แต่ไม่มีรายได้เข้ามาเลย
ถึงจะเป็นชาวนา ก็ใช่ว่าจะอาศัยแต่ผลผลิตในไร่นามาเลี้ยงปากท้องได้ จะหาวิธีทำเงินก็ต้องคิดให้ดี
“ลุงใหญ่ ช่วงนี้หนูกำลังเลือกต้นกล้าไม้ผลอยู่ ถ้าเร็วหน่อย หลังงานชุนไถก็จะมีคนเอาต้นกล้ามาส่ง ถึงตอนนั้นลุงต้องช่วยดูคนงานปลูกต้นไม้ให้หนูด้วยนะ”
“ไม่มีปัญหา ขอแค่เธอต้องการ เรียกลุงได้ทุกเมื่อเลย!”
“เสี่ยวชู ลุงใหญ่ของเธออายุมากแล้วนะ เธอยังจะใช้ให้เขาขึ้นเขาลงเขามาทำงานให้เธออีก ถ้าลุงใหญ่หกล้มขึ้นมา เธอรับผลที่ตามมาไหวหรือไง!”
ใครจะคิดว่าพี่สะใภ้ใหญ่จะพูดแทรกขึ้นมาตอนนี้