“เสี่ยวชู ฉันอิจฉาคนพวกนี้จริง ๆ ดูสิ แค่ถ่ายวิดีโอหรือรูปเล่น ๆ ก็มีคนกดไลก์เป็นร้อยเป็นพันแล้ว”
“ทางอำเภอกำชับให้เจ้าหน้าที่หมู่บ้านรุ่นใหม่คว้าโอกาสบนโลกออนไลน์ ปั้นบ้านเกิดให้เป็นหมู่บ้านดังในเน็ต แล้วขับเคลื่อนเศรษฐกิจชนบท”
“แต่ละคนพากันไปถ่ายวิดีโอ ไลฟ์สดกันหมด จนเพื่อนร่วมงานของฉันคิดว่าพวกเขาได้ขึ้นฝั่งกันแล้ว ที่ไหนได้ ลงทะเลกันทั้งนั้น”
“เลขาฯ คนนั้นที่ลงทะเลไปทำจริง ๆ เขามีต้นทุนอยู่แล้ว วิดีโอที่เขาถ่ายฉันยังชอบดูเลย แต่คนอย่างฉันนี่ ต่อให้ทำคอนเทนต์วาบหวิวก็ไม่มีใครดูหรอก ที่สำคัญฉันก็ไม่กล้าทำด้วย”
เย่ชิงบ่นอย่างหดหู่ เมื่อก่อนเธอคิดว่าการเป็นผู้ใหญ่บ้านก็คือการรับใช้ประชาชน
ใครจะคิดว่าตอนนี้เป็นผู้ใหญ่บ้านต้องดังให้ได้ เพื่อขับเคลื่อนการพัฒนาชนบทและเพิ่มยอดขายสินค้าเกษตร ถึงจะนับเป็นผลงาน!
ปัญหาคือเส้นทางนี้มีคนเบียดกันเต็มไปหมด ต้องอาศัยทั้งจังหวะ โอกาส และความพร้อม ต่อให้เธอไม่ได้ขี้เหร่ แต่ก็ยังห่างไกลจากคำว่าดังมาก
เธอเหลือบมองลูกพี่ลูกน้องของตัวเองแวบหนึ่ง ดูท่าทางอีกฝ่ายจะมีแววอยู่เหมือนกัน ดูสบายตากว่าคนดังในเน็ตหลายคนที่ใส่ฟิลเตอร์จนหน้าเบี้ยวเสียอีก
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอคิดไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าหลังจากลูกพี่ลูกน้องเจอเคราะห์หนักครั้งนี้ อีกฝ่ายก็ดูไม่เหมือนเดิมไปเลย
เมื่อก่อนเป็นคนอ่อนโยนละมุนละไม ดูเหมือนนักอ่านหนังสือ แต่ก็ออกจะซื่อ ๆ
ตอนนี้กลับรู้สึกว่าใบหน้าดูประณีตขึ้น ดวงตาก็เป็นประกาย แต่บุคลิกดูสง่างามและเว้นระยะห่างอยู่บ้าง
ถุย นั่นลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของตัวเอง จะมาบอกว่าเว้นระยะห่างอะไร ไม่ได้อ่านหนังสือนานเกินไปจนลืมคำคุณศัพท์ไปหมดแล้วหรือไง
ถ้าลูกพี่ลูกน้องช่วยไลฟ์แนะนำหมู่บ้านให้สักหน่อยก็คงดี เฮ้อ แค่เธอยังเต็มใจนั่งมองเงียบ ๆ แล้วจะไม่พูดถึงพวกหื่นกามบนเน็ตที่มีอยู่เยอะแยะได้ยังไง รับรองว่าพวกนั้นต้อง…
เย่ชิงรีบส่ายหน้า ถ้าพ่อรู้ว่าเธอคิดจะใช้ลูกพี่ลูกน้องเป็นเครื่องมือ คงตีขาเธอหักแน่
อย่างที่พ่อพูด คนบนเน็ตมีแต่คนไม่ดี ทั้งหลอกลวงทั้งต้มตุ๋น ไม่อนุญาตให้เธอไปหลอกคนอื่นบนอินเทอร์เน็ต
เย่ชิงรู้สึกจนใจเหลือเกิน ยุคนี้การขายของออนไลน์กำลังเฟื่องฟู
มีแต่พ่อของเธอนี่แหละที่หัวโบราณ ไม่ยอมรับสิ่งใหม่ ๆ เธอช่วยขายสินค้าเกษตรก็ยังคิดว่าเป็นการหลอกลวง ไม่ก็คิดว่าอีกฝ่ายจะมาหลอกเอาของจากพวกเขา
“พี่ชิงเก่งขนาดนี้ ฉันเชื่อว่าถ้าพี่ทำต่อไปเรื่อย ๆ ต้องทำได้แน่นอน ใช้ความจริงใจเข้าถึงใจคน ถึงจะยืนหยัดได้ยาวนาน”
เย่ชิงชะงักไปเล็กน้อย ลูกพี่ลูกน้องพูดจาเป็นทางการแบบคนอ่านหนังสือก็ทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ เหมือนกัน แต่เดิมทีเธอก็ไม่ได้เจอเย่ชูมานานแล้ว บางทีนี่อาจเป็นนิสัยที่ติดมาหลังจากเย่ชูเข้ามหาวิทยาลัยก็ได้
“อืม ค่อย ๆ ทำไปแล้วกัน ยังไงฉันก็เข้าวงการช้าไปหน่อย ไม่ได้อานิสงส์จากกระแสก็เป็นเรื่องปกติ แต่ที่เสี่ยวชูพูดก็ถูก ฉันจะทำวิดีโอต่อไป ไลฟ์วันละชั่วโมงสองชั่วโมง พูดแล้วก็มีแฟนคลับอยู่สองคนที่คอยอยู่เป็นเพื่อนฉันตลอด ถึงพวกเขาจะไม่เคยพูดเลยก็เถอะ”
เย่ชูฟังน้ำเสียงตัดพ้อของเย่ชิงแล้วอดขำไม่ได้ หรือระบบเห็นว่าพี่ชิงยืนหยัดมาตลอด เลยส่งแฟนคลับซอมบี้มาให้สองคน?
ไม่ก็พี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนโตกับคนรองเห็นว่าพี่ชิงน่าสงสารเกินไป เลยสมัครบัญชีใหม่มาอยู่เป็นเพื่อนเธอ
เย่ชูข่มกลั้นรอยยิ้ม “ไม่ว่ายังไง ความพยายามย่อมนำไปสู่ชัยชนะ พี่ชิง สู้ ๆ นะ ต่อไปถ้าฉันถ่ายวิดีโอดี ๆ ได้ จะเอามาให้พี่ใช้เป็นวัตถุดิบด้วย ฉันเชื่อว่าพี่ต้องเป็นเจ้าหน้าที่หมู่บ้านที่เก่งมากแน่ ๆ ยังไงถนนในหมู่บ้านเราก็สร้างสำเร็จได้เพราะพี่นำทีม ฉันเชื่อว่าพี่เก่งที่สุด”
“แค่อย่าเชื่อว่าฉันอ้วนที่สุดก็พอ!” เย่ชิงปั่นจักรยานไปตามถนนในหมู่บ้านด้วยความมั่นใจ รอยยิ้มสดใสขึ้นอีกเล็กน้อย
ถนนสายนี้เธอพยายามผลักดันมานาน กว่าจะได้มาก็ต้องทั้งโวยวาย ทั้งตื๊อ และไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม
ถึงการเชื่อมถนนทุกหมู่บ้านจะเป็นนโยบายของประเทศ แต่จะเริ่มทำเมื่อไรและทำได้มากแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับว่าผู้ใหญ่บ้านแต่ละหมู่บ้านจะต่อรองกันได้เก่งแค่ไหน
ส่วนเธออาศัยความหน้าด้านไม่สนใจอะไรจนได้เปรียบอยู่เสมอ หมู่บ้านของพวกเธอเป็นแห่งเดียวที่มีถนนหลายช่วงกว้างพอให้รถสวนกันได้ เทียบกับอีกหลายหมู่บ้านที่สร้างทีหลังแล้วยังมีแค่ถนนเลนเดียว เธอภูมิใจจนแทบลอยแล้ว
ไม่นานรถก็แล่นมาถึงหน้าสวนผลไม้แห่งหนึ่ง ภายในสวนมีบ้านสร้างเองสองชั้นอยู่หลังหนึ่ง
หน้าลานปลูกต้นส้มจี๊ดไว้เต็มไปหมด ทุกต้นเต็มไปด้วยผลกลมสีทองอร่าม แค่มองก็สัมผัสได้ถึงความชื่นใจของฤดูเก็บเกี่ยว
เย่ชิงจอดรถให้เรียบร้อย มองดูวัชพืชที่ขึ้นเต็มลาน บางต้นสูงเกือบถึงเอว รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง ก่อนจะแอบมองเย่ชูแวบหนึ่ง
“ทุกปีพอถึงตรุษจีน ฉันก็เฝ้ารอให้น้าชายเอาส้มจี๊ดมาให้กิน ไม่คิดเลยว่าปีนี้จะไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว ต่อไปคงไม่ได้กินส้มจี๊ดที่น้าชายปลูกเองอีกแล้ว”
น้าชายกับน้าสาวเกิดเรื่องก่อนตรุษจีน ครอบครัวของพวกเธอไม่มีใครมีแก่ใจฉลองปีใหม่กันเลย
“เสี่ยวชู ตอนแรกพี่ชายคนรองของฉันบอกว่าจะหาเวลามาดูแลสวนให้ แต่ไม่คิดว่าพ่อฉันจะเป็นความดันสูงจนต้องนอนโรงพยาบาล สวนเลยไม่มีคนดูแลจนหญ้าขึ้นเต็มไปหมด ขอโทษนะ”
เย่ชูเดินเข้าไปถอนวัชพืชที่ขึ้นข้างทางเดินรูปดอกเหมยซึ่งพ่อของเธอตั้งใจทำไว้ แล้วเด็ดส้มจี๊ดลูกหนึ่งยื่นให้เย่ชิง
“พี่ชิง ฉันรู้ ฉันไม่มีพ่อแม่แล้ว ฉันหวังให้คุณลุงกับคุณป้าสบายดี ขอแค่ต้นส้มจี๊ดพวกนี้ยังอยู่ พี่ก็จะได้กินส้มจี๊ดที่พ่อฉันปลูกไปเรื่อย ๆ ฉันรับรอง”
“ได้!” เย่ชิงรับส้มจี๊ดมา เช็ดกับมือแล้วกัดทั้งเปลือกเข้าไปคำหนึ่ง
จะว่าไป ทุกคนบอกว่าส้มจี๊ดเป็นผลไม้ตามฤดูกาลช่วงตรุษจีน แต่ผลที่ยังติดต้นอยู่จนถึงฤดูใบไม้ผลิต่างหากที่สุกตามธรรมชาติจริง ๆ แม้แต่เปลือกก็หวานเกินคาด
เย่ชิงมองส้มจี๊ดที่ร่วงเกลื่อนพื้น ส่วนใหญ่เน่าเสียไปแล้ว ก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ถ้าเก็บผลพวกนี้ไปขายตั้งแต่ช่วงตรุษจีน ไม่รู้ว่าจะขายได้เงินเท่าไร ตอนนี้กลับเสียเปล่าอยู่บนพื้น กลายเป็นอาหารของนกกับมดไปแทน
เย่ชูก็เด็ดส้มจี๊ดมากัดลูกหนึ่ง รสสัมผัสไม่เลว กินทั้งเปลือกแล้วยังมีรสขมนิด ๆ แต่ความขมนั้นกลับทำให้รสชาติซับซ้อนขึ้น
พ่อของเธอเป็นอัจฉริยะด้านการปลูกพืชจริง ๆ ต่อไปเธอจะสืบทอดงานของพ่อให้ได้
แต่พอนึกถึงว่าพ่อแม่จากไปนานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว ความดันของคุณลุงก็ยังไม่ลด ต้องให้ลูกพี่ลูกน้องคนรองคอยคุมไปให้น้ำเกลือที่คลินิกทุกวัน เย่ชูก็เกิดความคิดขึ้นมา จึงถ่ายทอดพลังวิญญาณเส้นหนึ่งเข้าไปในต้นส้มจี๊ดเหล่านั้น
“พี่ชิง ส้มจี๊ดพวกนี้สุกหมดแล้ว ฉันไปเอาถุงมาเก็บให้หมดเลยนะ พี่เอากลับไปให้คุณลุงกับคุณป้าชงดื่ม แล้วแบ่งให้พี่เหมากับพี่เซิ่งด้วย เด็ก ๆ กินขนมกับช็อกโกแลตช่วงปีใหม่มาเยอะแล้ว กินส้มจี๊ดสักหน่อยจะได้ลดความร้อนในร่างกาย”
เย่ชิงกำลังจะบอกว่าไม่ต้องเก็บหมด เก็บแค่พอกินก็พอ
แต่พอนึกว่าบ้านเย่ชูมีเจ้าตัวอยู่คนเดียว ผลไม้สุกหมดแล้ว เธอคงกินไม่กี่ลูกก็หมดแรง ส่วนจะให้เอาไปขายก็คงไม่ไหว เพราะดูขี้อายขนาดนั้น
สู้เก็บให้หมดแล้วเธอช่วยถามในกลุ่มที่ทำงานกับในหน้าโมเมนต์ว่ามีใครอยากได้ไหม ขายได้เท่าไรก็เอาเท่านั้นดีกว่า
ต่อไปลูกพี่ลูกน้องของเธอจะอยู่ประจำในหมู่บ้าน ขายได้ก็ถือเป็นรายได้ อย่างน้อยก็ดีกว่านั่งกินทุนไปเรื่อย ๆ
“ได้ ฉันช่วยเก็บด้วย! เราสองคนรีบลงมือหน่อย วันนี้จะได้เก็บให้หมด!” ถึงจะมีแค่สิบต้น แถมต้นไม้ก็สูงแค่คนคนเดียว แต่ผลไม้บนต้นแน่นขนัดจนเย่ชิงรู้สึกทันทีว่านี่เป็นงานใหญ่
แต่พูดออกไปแล้วจะทำยังไงได้ ก็เก็บสิ
เย่ชูยิ้มแล้วเข้าไปหยิบกรรไกรกับถุงในห้องเก็บของ ทั้งสองคนยืนหน้าต้นไม้คนละต้นแล้วเริ่มตัดผลไม้ ไม่นานก็เก็บได้หนึ่งถุง
“เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน ฉันเปิดไลฟ์ก่อน ให้แฟนคลับมาร่วมเก็บผลไม้ผ่านจอด้วย พวกคนเมืองพวกนี้ไม่ค่อยเคยเห็นงานไร่ งานสวนกันหรอก เห็นอะไรแปลกใหม่ก็ชอบกันใหญ่”
“จริงเหรอ? พวกเขาไม่เคยเห็นคนเก็บผลไม้ด้วยเหรอ?” เย่ชูหันกลับไปก็เห็นเย่ชิงหยิบอุปกรณ์สำหรับไลฟ์โดยเฉพาะออกจากรถอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะดึงสายไฟออกมาจากบ้านเธอแล้วจัดขาตั้งไลฟ์ให้มั่นคง
ใครบอกว่าพี่สาวของเธอไม่มีความทะเยอทะยานกัน พี่สาวของเธอกระตือรือร้นและพยายามอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองดังชัด ๆ
“มีอะไรอีกเยอะที่พวกเขาไม่เคยเห็น เสี่ยวชู มุมกล้องถ่ายติดพวกเราสองคนด้วยนะ เธอไม่ถือใช่ไหม?”
“ไม่ถือ!” เย่ชูส่ายหน้า ไม่ได้รู้สึกว่ากล้องทำให้เธออึดอัดแต่อย่างใด
“งั้นก็ดี เราทำต่อกันเลย...” เย่ชิงเช็กจนแน่ใจว่ากล้องไม่มีปัญหาแล้ว ก็เริ่มตัดผลไม้ทันที ยังดีที่มีแค่สิบต้น ไม่งั้นเธอคงกลัวว่ากรรไกรจะร้อนจนควันขึ้น