เย่ชูมองซ่างซ่างเชียนกับพวกพ้องเดินจากไปอย่างร่าเริง ก่อนจะเก็บชามกับตะเกียบกลับมาล้างให้สะอาดอีกครั้ง
ล้างไปได้ครึ่งหนึ่ง เธอก็นึกขึ้นได้ว่าปกติที่บ้านไม่ค่อยมีแขก มีชามกับตะเกียบอยู่แค่ไม่กี่ชุด
ชาวเน็ตอาจจะเกรงใจจนเตรียมเสบียงมาเอง แต่ดูท่าคงไม่มีใครเตรียมชามกับตะเกียบมาจริง ๆ
ตะเกียบน่ะจัดการง่าย บนเขามีไผ่ตั้งเยอะแยะ ตัดมาสักต้นก็ทำได้หลายคู่ เอาไว้ใช้ยามฉุกเฉิน แถมทุกคนยังได้สัมผัสกลิ่นอายชนบทด้วย
แต่ชามล่ะ คงไม่มีใครอยากใช้ชามที่คนอื่นเพิ่งใช้ไปโดยไม่ได้ฆ่าเชื้อหรอก
“น่าจะมีร้านขายชามนะ!” งานชุนไถมีของจิปาถะที่ชาวบ้านต้องการมาขายอยู่แล้ว เย่ชูคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเช็ดมือ ปิดประตูไว้แง้ม ๆ แล้วเดินไปตลาด
พอฟ้าสาง ชาวบ้านจากเจ็ดหมู่บ้านแปดตำบลต่างมุ่งหน้ามาที่หมู่บ้านหงโต้ว บ้างสะพายตะกร้าเปล่ามา เตรียมซื้อของกันยกใหญ่ บ้างก็หอบไก่ เป็ด และไข่ที่บ้านมา หาทำเลเหมาะ ๆ ขายเอาเงินสักหน่อย
ยังมีนักท่องเที่ยวอีกกลุ่มหนึ่งที่เห็นได้ชัดว่าถูกดึงดูดให้มา ต่างพากันมองซ้ายมองขวาด้วยความแปลกตา
ถนนชนบทที่ไม่ได้กว้างนักแต่ทอดคดเคี้ยวยาวเหยียด พลันแน่นขนัดไปด้วยผู้คน
เย่ชูตาไว มองเห็นเย่ชิงกับเจ้าหน้าที่จากหมู่บ้านและในเมืองสองสามคนสวมเสื้อกั๊กสีแดง ยืนถือโทรโข่งตะโกนเรียกผู้คนอยู่ท่ามกลางฝูงชน
พวกเขาคอยเตือนให้ทุกคนระวัง อย่าพลาดตกลงไปในนา อีกทั้งยังเตือนให้ระวังกระเป๋าสตางค์ อย่าซื้อของยังไม่ทันได้ แต่เงินหายไปเสียก่อน
เย่ชูยิ้ม ไม่ได้เข้าไปทักพี่สาว แต่กดเปิดห้องไลฟ์ เชื่อว่าแฟนคลับที่ไม่ได้มาก็คงอยากเห็นบรรยากาศงานชุนไถในชนบทเหมือนกัน