คาถังกับพวกเพิ่งกลับไป ก็มีชาวเน็ตอีกกลุ่มมาถึง
“เสี่ยวชู มาช่วยพวกเราหน่อยเร็ว ว้าว ในหมู่บ้านพวกเธอมีแต่คนเต็มไปหมด งานชุนไถคึกคักขนาดนี้เลยเหรอ รถเข้าไม่ได้เลย พวกเราเอาของมาให้เธอเพียบ!”
“สวัสดีทุกคน...” เย่ชูเดินออกมามองกลุ่มคนที่หอบหิ้วถุงใบใหญ่มากมายมา พวกเขาเป็นแฟนคลับของเธอทั้งหมดเลยเหรอ?
“เสี่ยวชู อรุณสวัสดิ์ ฉันซ่างซ่างเชียน!” พอเห็นเย่ชู แววตาของหลายคนก็ฉายความตื่นตะลึง สมัยนี้ยังมีสตรีมเมอร์ที่กล้าออกกล้องหน้าสดจริง ๆ ด้วยแฮะ
พวกเขายื่นมือออกไปอยากจับมือกับเย่ชู แต่ก็รู้สึกกระดากใจขึ้นมา “เอ่อ พวกเรามาดูนกแก้วที่เลี้ยงผ่านจอกันน่ะ เจี้ยนปิ่งสบายดีไหม?”
ซ่างซ่างเชียนเพิ่งพูดจบ ก็มีเสียงถามขึ้นว่า “ใครเรียกฉัน?”
หัวนกแก้วโผล่ออกมาจากรังนก
ซ่างซ่างเชียนมองนกแก้วอย่างไม่อยากเชื่อ “นี่เจี้ยนปิ่งของฉันเหรอ? พูดได้แล้วเหรอ?”
“ลูกนกแก้วเริ่มพูดได้แล้ว แต่คำที่พูดเป็นยังมีไม่มาก เจี้ยนปิ่งบังเอิญพูดได้แค่ ‘ใครเรียกฉัน!’ น่ะ”
เย่ชูเห็นทุกคนหอบของกันจนหายใจหอบ “เข้ามานั่งก่อนสิ คาถังกับพวกขึ้นเขาไปแล้ว พวกเธอเอาของมาเยอะขนาดนี้ทำไมกัน?”
“โธ่ ก็เพิ่งพ้นช่วงปีใหม่มา ไปเยี่ยมถึงบ้านทั้งทีก็ต้องเอาของติดมือมาบ้าง อีกอย่างพวกเรากลัวว่าจู่ ๆ มาเยี่ยมแล้วคนที่นี่เยอะ เธอจะยุ่งจนดูแลไม่ทั่วถึง เลยเตรียมของกินมาเผื่อไว้เยอะหน่อย จะได้ไม่ต้องท้องหิว”
ซ่างซ่างเชียนกับพวกวางของลง แล้วมองนกแก้วด้วยความรักเอ็นดูอย่างออกนอกหน้า “ยิ่งกว่านั้น นกแก้วอยู่ในมือเราแล้ว จะไม่ระมัดระวังได้ยังไง”
“แต่พอเข้าหมู่บ้านมา พวกเราก็รู้ว่าคิดมากไปเอง งานชุนไถมีของอร่อยตั้งเยอะ ไม่มีทางอดหรอก ฉันเดินมาน้ำลายสอไปตลอดทาง อยากเริ่มกินตั้งแต่หัวหมู่บ้านยันท้ายหมู่บ้านเดี๋ยวนี้เลย”