เย่ชิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่งสัญญาณให้เจียงวั่งเลิกมองแล้วรีบจับนกแก้ว
“เสี่ยวชู ที่บ้านมีข้าวฟ่างไหม? นกพวกนี้หิวจะแย่แล้ว ไปหยิบข้าวฟ่างมาป้อนหน่อย!”
“ตอนจัดครัวฉันจำได้ว่ามีนะ เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้เลย พี่ชิง นกแก้วกินน้ำไหม หรือว่าต้องกินผลไม้? หรือฉันเอามาเตรียมให้หมดเลยดี?”
“ฉันไม่เคยเลี้ยงนก เมื่อกี้ถามในกลุ่มว่าต้องเลี้ยงยังไง เขาบอกว่านกพวกนี้ใกล้จะอดตายกันหมดแล้ว ให้ข้าวฟ่างไปก่อน ไม่ต้องคิดมาก เดี๋ยวรอคนที่รู้เรื่องมาถึงค่อยว่ากัน ตอนนี้ทำยังไงก็ได้อย่าให้พวกมันตาย เรื่องอื่นค่อยว่ากัน!
โมโหจะตายอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าเป็นสวนสัตว์ไหนหรือฟาร์มเพาะพันธุ์นกแก้ว ปีนี้ราคานกแก้วตกฮวบ พวกนั้นก็เลยทิ้งไม่เลี้ยงกันดื้อ ๆ ใจดำชะมัด ถ้าไม่อยากเลี้ยงแล้วประกาศให้คนรับไปเลี้ยงฟรี ๆ ไม่ได้หรือไง?”
เย่ชิงพูดพลางจับนกแก้วจากรถใส่กรงไก่อย่างคล่องแคล่ว นกแก้วพวกนี้แทบไม่ขัดขืน เย่ชิงเองก็จับจนชำนาญแล้ว มือไม้คล่องแคล่ว ไม่นานในกรงไก่ก็เต็มไปด้วยนก
เย่ชูยกข้าวฟ่างที่ใส่พลังวิญญาณลงไปเล็กน้อยมาใส่ในกรง ฝูงนกแก้วก็แย่งกันกินอย่างบ้าคลั่งทันที
“หิวจริง ๆ ด้วย ไอ้พวกสารเลวนั่นนี่มันยังไงกันนะ ไม่รู้หรือไงว่านกแก้วที่เลี้ยงในกรงไม่มีความสามารถเอาชีวิตรอดในป่า ต่อให้ไม่โดนสัตว์อื่นจับกิน พวกมันก็หาอาหารเองไม่เป็นด้วยซ้ำ ปล่อยเข้าป่าก็เท่ากับฆ่าพวกมัน ใจร้ายเกินไปแล้ว”
“ถ้าไม่ใจร้าย คงไม่ปล่อยนกเยอะขนาดนี้หรอก น้องเย่ รู้ไหม? ตอนพวกเราไปถึง ที่นั่นมีซากนกแก้วเกลื่อนพื้น นอกจากบางตัวที่ซนมากจนหลบพวกเราได้แล้ว ที่จับมาได้ตอนนี้ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของที่นั่นเลย” เจียงวั่งเหลือบมองเย่ชู ตอนนี้เย่ชูเป็นคนดังของหมู่บ้านพวกเขาแล้ว