“?” เย่ชูมองผลไม้ที่ปรากฏในกล้อง—ต้นไม้นั้นอยู่นอกสวนผลไม้แล้ว
ต้นผลไม้สูงสี่ถึงห้าเมตรออกผลสีส้มแดงเต็มต้น สีสันสดใสดึงดูดสายตา แต่แม้แต่นกก็ยังไม่ยอมจิกกินผลไม้พวกนี้สักคำ
คนที่ไม่รู้จักผลไม้นอกจอต่างพากันอุทานว่าผลไม้ดูดีจริง ๆ มีตั้งเยอะแต่เด็ก ๆ กลับไม่มาแกล้งเล่น
ส่วนคนที่รู้จักผลไม้นี้ แค่มองผ่านหน้าจอก็น้ำลายสอแล้ว
“หรูซื่อจ้งฟู่หมายถึงส้มฉวนหงใช่ไหม? เหมือนจะเป็นผลไม้ป่านะ! ตอนเด็ก ๆ เด็กในชนบทแถบปาสู่เคยเก็บผลไม้นี้กันทั้งนั้น ตอนยังไม่สุกเปรี้ยวยิ่งกว่ามะนาว พอสุกแล้วหวานมาก แต่กินแล้วร้อนใน แค่สองลูกมุมปากก็เป็นแผลพุพองแล้ว ถ้าอยากได้ รอพี่สาวฉันกลับมาก่อนแล้วค่อยถามเธอก็ได้ เธอเป็นผู้ใหญ่บ้าน ถ้าไม่มีเจ้าของจริง ๆ นายออกค่าส่ง แล้วให้เธอช่วยส่งไปให้สักหน่อยก็ได้”
หรูซื่อจ้งฟู่【งั้นก็ขอบคุณสตรีมเมอร์นะ! ฉันแค่อยากได้ส้มฉวนหงป่า ไม่ต้องส่งให้ฟรีหรอก ถ้าเป็นของป่าก็เป็นสมุนไพรที่หาได้ยากในตลาด มีเท่าไหร่ฉันรับซื้อหมด】
“งั้นนายคงรับไม่ไหวหรอก!” เย่ชูยกกล้องหันไปทางภูเขาที่อยู่ไกลออกไป บนภูเขามีเงาสีแดงคล้ายเมฆลอยซ่อนอยู่ตามไหล่เขาเป็นหย่อม ๆ
“ต้นไม้ข้างสวนบ้านฉันอาจปนเปื้อนปุ๋ยหรือยาอยู่บ้าง เลยไม่กล้าบอกว่าเป็นของป่าล้วน ๆ แต่บนภูเขาของเราไม่มีใครดูแล เป็นป่าทั้งลูก ของที่อยู่บนนั้นเป็นของป่าแน่นอน”
ถึงวันนี้เธอจะเช่าภูเขาลูกนั้นแล้ว แต่ผลที่ออกมาก่อนหน้านี้ก็ยังถือเป็นทรัพย์สินของหมู่บ้าน ถ้าช่วยเพิ่มคนรู้จักให้พี่สาวได้บ้าง ก็ถือว่าได้ทำเรื่องดี ๆ