【เต่าตามหาทองเหรอ?】
【ชิง เธอขายไหม ฉันให้พันหนึ่ง!】
【คนข้างบน ทองกรัมหนึ่งราคาเท่าไรแล้ว ยังกล้าให้เต่าตามหาทองแค่พันเดียวอีกเหรอ พี่ชิง ฉันให้ห้าพัน ขายให้ฉันเถอะ!】
【ห้าพัน? ล้อเล่นหรือไง ฉันให้สองหมื่น ขายให้ฉัน!】
【ขายให้ฉันเถอะ เสนอราคามาได้เลย!】
ชิง,【เอ๊ะ ๆ พวกเธออย่าเพิ่งตื่นเต้นสิ ไหน ๆ ก็รู้แล้วว่าไล่เป่าเก่งขนาดนี้ ฉันไม่ขายแน่นอน ส่วนแหวนทองก็อย่ามาทักฉันนะ ต้องเป็นของคนในหมู่บ้านแน่ ๆ ฉันส่งให้คุณตำรวจแล้ว】
ชิง,【เฮ้อ ฉันกลับไปเล่าเรื่องความพิเศษของไล่เป่าให้พ่อแม่ฟังแล้ว ทั้งบ้านคุยกันเรียบร้อย ในเมื่อไล่เป่าไม่เหมือนใคร ฉันคิดว่าคืนให้เสี่ยวชูน่าจะดีกว่า มันควรเป็นของเสี่ยวชูมากกว่า】
ทุกคนไม่คิดว่าชิงจะตัดสินใจแบบนี้ จึงรู้สึกประหลาดใจ ทั้งยังละอายใจกับความโลภของตัวเอง
ดูความคิดความอ่านของคนอื่นสิ ตอนเด็ก ๆ คงไม่เคยทำเรื่องไม่ดีแน่
แต่เสี่ยวชูจะรับไว้ไหมนะ ทุกคนอดหันไปมองเย่ชูไม่ได้ แต่กลับพบว่าไม่รู้ว่าเธอหายไปตั้งแต่เมื่อไร
ไม่นานเสี่ยวชูก็กลับมา ในมือหิ้วเต่าตัวใหญ่หนึ่งตัวกับเต่าตัวเล็กอีกหลายตัวมาวางบนโต๊ะ
จากนั้นเธอก็ถอดแหวนทองที่ห้อยคออยู่มาวางบนโต๊ะ ทุกคนกลั้นหายใจ นี่คือเต่าของบ้านเสี่ยวชูเหรอ?
เสี่ยวชูกำลังทดสอบตามหาทองอยู่หรือเปล่า
แต่เต่าหลายตัวกลับหดคออยู่นิ่ง ๆ ไม่มีปฏิกิริยาเลยสักนิด
“เจ้าตัวน้อย!” เย่ชูเรียก เต่าตัวใหญ่ยื่นหัวออกมา มองเย่ชูแวบหนึ่ง แล้วคลานไปอีกทางก่อนจะกัดลูกหม่อนที่ออกสีแดงนิด ๆ ซึ่งติดมาด้วยตอนเก็บใบหม่อนโดยไม่ตั้งใจ